Zwanger en van het kastje naar de muur

Ik ben Lotte. Ik gebruik al een hele tijd oxycodon; ik heb meerdermalen geprobeerd te stoppen, maar zonder succes. Toen ik ontdekte dat ik zwanger was, was dat voor mijn vriend en mij was mijn zwangerschap een enorme schok: we hadden nooit gepland dat we ouders zouden worden en ineens moesten we een beslissing nemen die veel groter was dan wijzelf.

Ik wilde mijn kindje dolgraag houden, maar ik wist ook meteen dat mijn oxycodongebruik een probleem zou zijn. Ik gebruikte 4 × 25 mg langwerkende oxycodon per dag. Ik heb een behoorlijke voorgeschiedenis van niet kunnen afbouwen; het was me nog nooit gelukt.

Mijn medicatiegeschiedenis is bovendien niet eenvoudig. Ik heb een maagverkleining gehad en gebruikte inmiddels al langere tijd oxycodon.

In het ziekenhuis waren ze ontzettend lief. Ze wilden mij in alles begeleiden en ook gelijk extra controles doen. Dat gaf me een blij gevoel.

Ze vroegen of ik niet beter een abortus kon laten doen.

Maar dat gevoel was ik direct weer kwijt toen ik het aan mijn familie vertelde. Men wist mij te vertellen dat mijn kindje door de oxycodon gehandicapt zou worden. Iemand vroeg of ik niet beter een abortus kon laten doen, vanwege al die oxycodon en zo.

Deur in mijn gezicht

Natuurlijk wilde ik niet zomaar doorgaan met 'al die oxycodon en zo'! Ik was al heel lang bezig om dat aan te pakken, maar het leek wel of ik daarbij voordurend de deur in mijn gezicht kreeg. Dat was inmiddels de story of my afbouw life geworden.

Vlak voordat ik ontdekte dat ik zwanger was, had mijn huisarts eindelijk toestemming gegeven om af te bouwen met taperingstrips. Maar toen ik zwanger bleek te zijn, trok hij dat weer in. Hij vond dat ik opgenomen moest worden in een kliniek om naar nul af te bouwen, want hij zelf wilde het afbouwen in deze situatie niet begeleiden.

Ik wilde absoluut geen detox

Maar mijn gynaecoloog dacht er heel anders over. Hij vond juist dat ik helemaal niet snel moest afbouwen en dat een detox geen goed idee was. Ik was het met hem eens: immers, alles wat ik zelf voel, voelt mijn kindje ook. Dus nee, absoluut geen detox.

En daarmee begon een zoektocht waarvan ik toen nog geen idee had hoe ontzettend lang die zou gaan duren.

Iedereen wist wel iemand

Ik heb de halve provincie afgelopen. Ik werd verwezen naar de ene kliniek na de andere, maar allemaal wilden ze dat ik heel snel zou stoppen. Ik wilde dat pertinent niet. Daarna zou het ziekenhuis mij helpen. Wat was ik blij! Ik wachtte en wachtte, maar er gebeurde niets. Eindelijk goede begeleiding? Vergeet het maar. Ze hadden geen zin in mij. Ik werd met hangende pootjes weer weggestuurd.

Iedereen wilde een duit in het zakje doen, maar helpen, nee dat niet.

Toen kwam ik bij een psychiater terecht. Vooraf was mij verteld dat die mij kon helpen met afbouwen. Ik moest nog een hele tijd wachten op een afspraak, maar ik dacht: dit is de moeite van het wachten waard.

Maar toen de grote dag dan eindelijk was aangebroken, kreeg ik te horen dat ze daar helemaal geen afbouwtrajecten begeleidden. Ze deden alleen aan advisering.

Ik was verbijsterd. Hoe is het mogelijk! Waarom hebben ze me zo ontzettend lang laten wachten, terwijl elke dag de bevalling dichterbij komt - om me vervolgens te vertellen dat ze me sowieso niet kunnen helpen. Snappen die mensen er dan helemaal niets van?

Eigenlijk wilde niemand de verantwoordelijkheid voor mijn behandeling nemen

Zo vloog de tijd voorbij. Ik begon steeds meer het gevoel te krijgen dat niemand de verantwoordelijkheid voor mijn behandeling wilde nemen. Ze wilden mij wel adviseren en iedereen wist wel iemand naar wie ik misschien kon gaan. Maar ondertussen kwam ik geen stap verder.   Zorgverlenend Nederland voelde zich niet geroepen om mij te helpen. Maar mijn zwangerschap maakte geen pas op de plaats omdat ik geen hulp kon vinden. Overal werd ik weggestuurd.

Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat stond ik stijf van de zenuwen.

Dubbel en dwars de fout in

En toen ging ik de fout in. Juist op het moment dat ik sterk had moeten zijn ging ik dubbel en dwars de fout in - richting zwarte markt. Rond de tijd dat ik 3 1/2 maand zwanger was, gebruikte ik rond de 200 milligram oxycodon per dag, soms nog meer. Ik wist heel goed dat het hartstikke fout was wat ik deed. Maar ik kreeg mijn gebruik niet onder controle. Was er maar iemand geweest die had gezegd kom op, we gaan dit heel anders doen. Maar mijn omgeving wist van niks, ik deed natuurlijk alles stiekem. Het was allemaal mijn eigen schuld, natuurlijk, ik kan niet beschrijven hoe ontzettend schuldig ik me voelde. Ik wist niet meer waar ik het zoeken moest.

Noodkreet 

Eind juli schreef ik een noodkreet naar mijn huisarts. De hulpverleners hebben de handen van mij afgetrokken. Of hij mij alsjeblieft wilde helpen.

Ik wilde eerlijk vertellen dat ik aan het bijkopen was, hoeveel ik werkelijk gebruikte. Ik wilde samen met iemand die er verstand van had een plan maken waarmee ik veilig de zwangerschap door kon komen. Ik wilde hulp. Maar een reactie bleef uit.

Een wonder

En toen ineens kwam er een wonder uit de lucht vallen. Ik kreeg een arts die gespecialiseerd was in zwangerschap en opiaten. Voor het eerst had ik het gevoel dat ik met iemand sprak die begreep dat mijn zwangerschap, mijn verslaving en het afbouwen niet los van elkaar konden worden gezien. We besloten dat ik zou overstappen van oxycodon naar methadon.

Eindelijk iemand die het begreep 

Ik vond het doodeng, maar ik was ook blij. Eindelijk ging er wat gebeuren. Op 5 augustus kreeg ik mijn eerste dosis methadon. De eerste dag voelde ik me moe en wat suf, maar verder ging het goed. Voor het eerst in maanden dacht ik: misschien komt er nu rust. Eindelijk kon ik me gaan richten op mijn kindje. Maar die ruimte was er niet.

  Want van mijn nieuwe arts moest ik afbouwen en het tempo was best hoog.

Op een gegeven moment trok ik het lichamelijk niet meer. Ik gaf wekenlang over, had diarree en kon nauwelijks eten.

De bevalling kwam steeds dichterbij; de relatie met mijn arts werd steeds stroever. Ik vroeg mijn arts of ik een afbouwpauze mocht inlassen.

Dit moest echt stoppen

Maar de man die mij in het begin zo prettig had begeleid nam steeds meer afstand. Weer kreeg ik paniekaanvallen.

Mijn nieuwe arts had mij op methadon overgezet; ik kreeg 32 mg per dag voorgeschreven. Maar ongeveer zes weken lang heb ik daarnaast zelf methadon bijgekocht.

Ik kocht 6 weken lang 100 mg bij op de zwarte markt

Ik schaamde me vreselijk. Ik had het aan niemand verteld. Niet aan mijn behandelaars, niet aan mijn partner, en zeker niet aan mijn familie.

Ik wist dat ik het moest vertellen, maar ik kon het niet over mijn lippen krijgen. Totdat mijn voorraad bijna op was.

Ik kon niet meer om de waarheid heen

Het was verschrikkelijk dom en gevaarlijk wat ik gedaan had. Ik had mijn kind in gevaar gebracht. Ik was een onverantwoordelijke trut. Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan. Niet alleen de pijn, de stress en de vreselijke onrust raasden door mijn lichaam; ook de conflicten binnen mijn familie drongen in volle hevigheid tot me door. Ik besefte dat ik niet alleen een verslavingsprobleem had, maar ook een levensgroot probleem met de situatie om mij heen.

Mijn vriend voelde zich heel erg geïntimideerd door alles en had zich in zichzelf teruggetrokken. Toch heb ik hem uiteindelijk alles verteld, en dat gaf heel veel opluchting.

Maar toen moest ik het nog aan mijn behandelaars vertellen.

In de nacht voor het gesprek heb ik geen oog dichtgedaan. Ik zag er vreselijk tegenop. Mijn grootste angst was dat ze me zouden opnemen.

En precies dat gebeurde.

Acht weken voor de bevalling

Acht weken voor de bevalling werd ik met een ambulance naar de crisisafdeling gebracht, op een psychiatrische High Intensive Care-afdeling. Iedere vezel in mijn lichaam gilde nee, ik wil dit niet! De eerste dagen waren verschrikkelijk. Ik voelde me daar totaal niet op mijn plaats. Ik wilde werken aan mijn verslaving en aan een oplossing voor mijn medicatiegebruik, maar de hele omgeving daar stond mij tegen. Het was er ontzettend vies, ik griezelde van die plek.

Het was het dieptepunt van mijn zwangerschap. Maandenlang had ik geprobeerd hulp te vinden. Toen die hulp er uiteindelijk kwam, had ik het zelf verpest. En nu zat ik hier.

Over ongeveer acht weken zou mijn dochter worden geboren.

En ik moest me voorbereiden om haar mama te worden.

De werkelijkheid van verslaving

Ik weet dat ik er in dit verhaal niet goed vanaf kom. En ik weet ook dat sommige mensen zullen denken: hoe kun je dit doen als je zwanger bent? Dat begrijp ik. Ik dacht dat zelf ook.

Maar dit is wat verslaving, angst en maandenlange stress met mij deden. Ik maakte keuzes waarvan ik heel goed wist dat ze verkeerd waren, en toch lukte het me op dat moment niet om ermee te stoppen.

Ik vertel dit niet om het goed te praten, maar omdat dit óók de werkelijkheid van verslaving is.

Dit is deel 2 van het drieluik over Lotte.  Deel 1 lees je hier. De deel 3 volgt binnenkort.