De pijnlijkste gedachte

Misschien is schuldgevoel wel

de emotie

die het hardst is gaan schreeuwen in mijn hoofd

Ik voel me schuldig tegenover mijn familie.

Ook al geven zij mij dat gevoel niet.

Maar ik kan er niet voor hen zijn zoals ik zo graag zou willen.

Bijvoorbeeld wanneer mijn moeder me vraagt om even bij haar te komen zitten en ik toch maar in bed blijf liggen

omdat ik me te moe voel of omdat mijn hoofd te vol zit.

Mijn hoofd is vaak ergens anders.

Ik heb minder energie.

Een dagje weg, waar iedereen lacht en praat.. Maar ik ben alleen maar bezig met

hoe ik me voel en wanneer ik weer naar huis kan.

Zelfs toen een dierbare op het sterfbed lag kon ik niet helemaal aanwezig zijn.

Ik herinner me hoe ik naast het bed zat,

maar met mijn gedachten afdwaalde,

alsof ik er wel was maar toch ook niet.

Ik voel me schuldig tegenover vrienden.

omdat ik zo weinig energie heb

Is dat niet gek? Hoe kan je daar nou schuldig over voelen?

Ja, ik kan dat.

Zoveel afspraken heb ik afgezegd.

Zoals die ene keer dat ik al onderweg was voor een etentje, maar halverwege besloot om om te draaien

omdat het me te veel werd

Uiteindelijk ben ik maar gestopt met afspreken.

Omdat ik niemand meer wil teleurstellen.

Zoveel momenten heb ik gemist...

 Maar nooit omdat ik niemand wilde zien.

Wat ik niet hardop wil zeggen

Ik voel me schuldig wanneer ik behoefte heb

om over het afbouwen te praten.

Alsof ik te veel vraag. Alsof ik een last ben.

Bijvoorbeeld wanneer iemand vraagt hoe het gaat

en ik twijfel of ik eerlijk zal zijn

maar uiteindelijk zeg: “Goed hoor,”

terwijl dat niet zo is. 

Dus glimlach ik vaak,

terwijl ik vanbinnen eigenlijk

om hulp wil schreeuwen.

Maar ik durf het niet.

want diep vanbinnen fluistert een stemmetje steeds weer:

“Je hebt dit zelf laten gebeuren.”

En misschien is dat wel de pijnlijkste gedachte.

Hoe heb ik het zover laten komen? Ik rook niet. Ik drink niet.

Ik gebruikte nooit drugs.

Ik had nooit gedacht dat een medicijn, voorgeschreven door een arts, mij afhankelijk kon maken.

Is dat niet gek? Hoe kon ik dat nou denken?

ja, ik kon dat.

En ik schaam me.

Ik schaam me dat ik überhaupt verslaafd ben geraakt.

Ik schaam me wanneer mensen zeggen: “Iedereen weet toch dat opioïden net drugs zijn?”

“Had je de bijsluiter dan niet gelezen?”

Alsof iemand

de poten

onder mijn stoel

vandaan schopt.