“Als er wat is, kun je altijd bellen”

"Wil je weten hoe je oxycodon afbouwt als je amper begeleiding hebt? Ik zal je vertellen hoe ik vastliep, ik kreeg tijdens het afbouwen ernstige ontwenningsverschijnselen en uiteindelijk ging ik oxycodon kopen op de zwarte markt. Ik ben Jet, ik heb een zoontje en we hebben allebei ADHD en ik doe heel erg mijn best, maar man, wat kan het leven je tegenwerken. Dit is mijn persoonlijke verhaal over mijn eigen schuldgevoel, afbouwen van grote hoogte, stabiliseren (wat ik niet mocht) en de gevolgen van een afbouwschema dat compleet chaotisch was, compleet onmenselijk en vooral ook niet haalbaar." Jet 💙 Hoe afbouwen mijn leven ontwrichtte Twee jaar geleden had ik nog nooit oxycodon gebruikt. Toen werd ik ziek en moest ik geopereerd worden, maar ik stond maanden op de wachtlijst. Pijn, pijn, pijn. Zo is mijn gebruik begonnen.

Mijn huisarts was nogal scheutig met voorschrijven. Eerst dacht ik: als hij denkt dat ik dat nodig heb, zal dat wel zo zijn. Tegen de tijd dat ik doorkreeg: nee, dit is niet goed,

was het eigenlijk al te laat.

Had ik beter op moeten letten? Waarschijnlijk wel. Maar op de een of andere manier heb ik dat niet gedaan. Ik heb ADHD en daardoor gaan dingen soms heel makkelijk aan mij voorbij. Informatie komt langs, maar ik registreer het niet in mijn hoofd.

Uiteindelijk ben ik toch zelf degene geweest die mijn huisarts smeekte om me van die rommel af te halen en mij te laten afbouwen. Maar meneer wilde alleen maar ophogen, omdat de pijn niet onder controle was.

Onvoldoende begeleiding bij afbouwen oxycodon: mijn arts wilde alleen maar ophogen. Zijn woorden: "Eerst ophogen tot je pijnvrij bent. Daarna kijken we verder." Die staan nog altijd in mijn geheugen gegrift. Daarnaast heb ik een krankzinnig druk leven. Mijn zoontje is zeven. Hij is autistisch en heeft ook ADHD, net als ik. Hij is ontzettend gevoelig, heeft heel veel aandacht nodig en ik moet er vierentwintig uur per dag voor hem zijn. Dat slurpt al mijn aandacht op. Als ik niet bij hem ben, kan hij helemaal over zijn toeren raken.

Toen mijn gebruik nog weer verder was opgelopen, dacht ik, dit moet nu echt afgelopen zijn. Hoe gaan we dit aanpakken? Mijn huisarts vond dat ik het beste naar de verslavingszorg kon gaan.

Te snel afbouwen van oxycodon

Ik stond daar honderd procent achter, want ik wilde serieus afbouwen.

Ik kreeg een fijne verslavingsarts en daar had ik vertrouwen in. Hij had eerder ook mijn moeder geholpen om van de oxycodon af te komen. Daardoor wist ik: als iemand mij kon helpen, dan was hij het.

Maar hij raakte langdurig ziek en ik werd binnen dezelfde organisatie overgezet naar een psycholoog.

Vanaf dat moment ging het eigenlijk direct verkeerd.

Deze mevrouw hield zich niet aan het afbouwschema dat ik met de verslavingsarts had afgesproken. Soms belde ze mij zomaar ineens met de mededeling dat er 50 of 100 mg afging. Of ik kwam bij de apotheek om mijn medicijnen op te halen en dan bleek dat er 100 mg, of zelfs een keer 150 mg was afgehaald.

"Je krijgt dit keer 150 milligram minder, zegt de dokter!"

Ik stuiterde alle kanten op. Ik was voortdurend ziek. Soms ging het even goed, en dan kwam er weer een dip.

Ik vond het allemaal zo ontzettend raar, maar ik wist niet wat ik ermee moest. Ik was bang om mijn behandelaar hierop aan te spreken, want ze was nogal opvliegend. En als ik ooit een gesprek probeerde te openen, dan werd ik directweer afgewimpeld.

Ik probeerde er altijd nog iets positiefs uit te halen. Misschien was zo'n verlaging juist goed voor mij. Misschien moest ik gewoon wat harder mijn best doen. Misschien stelde ik me aan en moest ik erdoorheen.

Zo strompelde ik maar weer voort.

Maar mijn lijf kon het niet bijbenen.

Ik werd ontzettend ziek en ondertussen moest ik ook nog mijn zoontje en de rest van mijn leven een beetje overeind zien te houden.

In die tijd ben ik voor het eerst oxycodon gaan bijkopen op de zwarte markt.

Niet omdat ik dacht: laat ik eens lekker meer gaan gebruiken.

Nee. Het was omdat ik het niet meer aankom om telkens zo ziek te zijn en tegelijkertijd thuis alles op te moeten vangen. Mijn leven werd één grote puinhoop.

"Mijn psycholoog vroeg mijn arts of ik mocht stabiliseren - maar zij werd net zo hard uitgekafferd als ik."

Uiteindelijk was ik zo ziek dat mijn andere psycholoog ingreep. Zij had vroeger zelf in een verslavingskliniek gewerkt en schrok enorm van hoe ik eraan toe was. Ze belde om te vragen of het afbouwtempo omlaag kon of dat er een stabilisatiemoment mogelijk was.

Nee, dat kon niet. In plaats daarvan werd ze uitgekafferd. Er werd gezegd dat ik altijd alles verprutste en dat ik dat maar eens goed moest voelen. En dat ik mijn pillen dan maar op de zwarte markt moest kopen.

Ze schrok zo van dat gesprek dat ze direct heeft geregeld dat ik daar weg kon. Daar ben ik haar nog iedere dag dankbaar voor.

Oxycodon bijkopen op de zwarte markt Toen kwam ik bij de GGZ terecht. Toen ik daar voor het eerst kwam, heb ik direct open kaart gespeeld. Ik heb alles eerlijk aan de verslavingsart verteld, ook dat ik oxycodon bijkocht op de zwarte markt.

Ze stond er niet negatief tegenover; ik mocht in behandeling komen.

Ik werd weer gedeeltelijk teruggezet naar een hogere dosering, omdat ik op dat moment dood- en doodziek was. Ze wilden

vanuit een veilig uitgangspunt verder afbouwen.

Er werd gezegd: "Als het nodig is, kunnen we altijd stabiliseren. Ophogen doen we niet, maar een stabilisatiemoment kan altijd worden ingepland."

Dat vond ik een veilig idee, ook al gaf de arts eerlijk toe dat ze niet thuis was in het afbouwen van oxycodon.

Eerst zelf afbouwen - dan pas in behandeling Maar er was nog wel één grote MAAR.

Voordat de behandeling officieel kon beginnen, moest ik eerst alvast de oxycodon afbouwen die ik op de zwarte markt kocht. Ik zat op 450 mg kort en 130mg lang: de kortwerkende moest ik afbouwen naar 300.

Hoe ik dat ging doen moest ik zelf maar uitzoeken. Pas daarna mocht ik in behandeling komen.

Vraag me niet hoe ik het heb gedaan, maar het is me gelukt.

Wel met dertig kilo gewichtsverlies, meerdere longontstekingen en blaasontstekingen. Ik heb zelfs een maand in het ziekenhuis gelegen. ik was helemaal gebroken.

Toen mijn behandeling eindelijk officieel begon, zat ik nog steeds 45 mg boven de hoeveelheid die de instelling als voorwaarde had gesteld.

Vanwege mijn ziekenhuisopname had ik die laatste stap nog niet kunnen maken.

Die 45 mg moest ik voorlopig nog zelf blijven kopen en ondertussende achterstand inlopen.

Ze bleef maar herhalen dat het mijn verantwoordelijkheid was, dat ik er zelf voor had gekozen en dat ik het nu ook zelf moest oplossen. Ze vonde het mijn verantwoordelijkheid. Op dat moment dacht ik nog: dit kan ik zelf wel afbouwen.

Ik probeerde het positief te bekijken. Ik wilde mijn fouten zelf oplossen.

Ik dacht: "Kom, even de tanden op elkaar!" Zij gaven mij een nieuwe kans. Dan moest ik laten zien dat ik gemotiveerd was.  

Een standaard afbouwschema uit een boekje De verslavingsarts had al een schema voor mij klaar: ze had het uit een boekje. Ik zag direct: dit gaat behoorlijk snel.

Maar wonder boven wonder ging het in het begin best goed. Ik ging van 450 mg kortwerkende en 130 mg langwerkende oxycodon per dag naar

200 mg kortwerkende en 80 mg langwerkende.

Ik deed mijn uiterste best om hun afbouwschema vol te houden. En dat lukte. Ik was keitrots op mezelf.

Ik moest iedere week 5 mg afbouwen. Dat lijkt misschien niet veel, maar het tikt aan: het is toch 20 mg per maand wat eraf gaat.

"Je kunt altijd bellen," hadden ze gezegd. En als het nodig is, kunnen we stabiliseren.

Uiteindelijk bleek dat het schema toch wel erg snel was; ik werd steeds zieker en de achterstand van 45 mg had ik ook nog steeds niet ingelopen. Ik moest al mijn uiterste best doen om überhaupt hun afbouwschema bij te benen. Het water stond me echt aan de lippen.

Ik heb twee keer gevraagd: "Mag ik dan nu alstublieft stabiliseren?"

Stabiliseren mocht niet van mijn arts

Weken had ik eerlijk geprobeerd hun schema te volgen. En constant zat ik tegen die 45 mg aan te hikken - maar ik kwam er niet vanaf.

Ontwenningsverschijnselen werden steeds erger

Ik kreeg steeds meer angst- en paniekaanvallen. Ik sliep bijna niet meer en at nauwelijks. Ik voelde me zó ellendig.

Ik heb gevraagd om iets wat rust kon geven in mijn hoofd, zodat ik niet voortdurend in paniek zou raken. Ook heb ik gevraagd of er iets mogelijk was tegen de slapeloosheid of de ontwenningsverschijnselen. Maar daar stond mijn arts niet voor open.

"Als ik het afbouwschema niet kon volgen, moest ik me maar laten opnemen in een afkickkliniek."

Maar dat was voor mij helemaal geen optie en dat wist ze ook! Ik kan mijn zoontje niet alleen thuislaten, want hij heeft extreme verlatingsangst.

De sfeer tussen mij en de verslavingsarts werd slechter en slechter. Ik dacht, als ze toch niet luistert hoe, dan ga ik zelf maar weer bijkopen en probeer ik wat sneller af te bouwen, zodat ik uiteindelijk toch weer op het schema uitkom.

Dat lukte niet. Ik was zo gestresst dat ik juist meer ging gebruiken. En als ik een poging deed, ging ik te snel en liep ik weer vast.

Ik maakte een afspraak en legde opnieuw alles op tafel.

Maar er kwam geen begrip.

Alleen verwijten.

Ik was gewoon een loser Ik voelde me ontzettend schuldig. Ik had immers bijgekocht. Ik had me niet aan de afspraken gehouden. Ik had het weer niet goed gedaan.

Telkens kreeg ik weer een uitbrander of werd ik helemaal de grond in getrapt. Ik was een mislukkeling, iemand die nergens goed voor was en niets kon.

Op het laatst was ik zo bang voor die scheldpartijenhoe dat ik helemaal niets meer durfde te vertellen.

Je zou denken: veel erger kan het niet worden.

Maar toen gebeurde het allerergste: mijn moeder bleek uitgezaaide kanker te hebben. Mijn hele wereld stortte in elkaar.

Mijn moeder kreeg kanker Ik ben een KOPP-kind. Dat betekent dat je ouders verslavingsproblemen hebben, of psychische problemen. Mijn moeder heeft in het verleden verschillende zelfmoordpogingen gedaan.

Al van jongs af aan leef ik in angst dat mijn moeder dood gaat. Dat gevoel zit heel diep in mij. Toen ik hoorde dat zij kanker had, werd ik radeloos.

Ik kwam in een zware depressie terecht. Tot dat moment had ik nog gewerkt als begeleider in de gehandicaptenzorg, maar ik raakte mijn baan kwijt. Ik at niet meer. Ik sliep niet meer. Ik was één bonk zenuwen.

Steeds meer oxycodon bijkopen Ik kocht steeds meer oxycodon op de zwarte markt.

Maar dit keer vertelde ik niets.

Ik was met zoveel vertrouwen begonnen aan deze behandeling, en ze hadden beloofd dat ik zou mogen stabiliseren.

Twee keer heb ik gevraagd of ik mocht stabiliseren.

De eerste keer was nadat ik met een ernstige longontsteking en een blaasontsteking in het ziekenhuis had gelegen. Toen ik thuiskwam, was ik nog zo zwak.

Ik vroeg of het afbouwen alsjeblieft tijdelijk kon worden stilgezet.

Dat kon niet.

De tweede keer was nadat ik had gehoord dat mijn moeder uitgezaaide kanker had.

Ook toen zei ik: "Luister, het gaat niet. Zet het alsjeblieft even stil."

Maar mijn arts vond het onzin. Ze had een grafiek van internet waarop te zien was dat 5 mg bijna niets was. Daar zou ik weinig van moeten voelen.

Dus stabiliseren had volgens haar geen nut.

Bovendien voegde ze eraan toe:

"Over een maand heeft je moeder nog steeds kanker en zit jij nog steeds in de problemen. Want jij zit altijd in de problemen. Dus we gaan niet stabiliseren."

Kapot was ik van die opmerking.

Ik voelde me een junkie die het allemaal zelf had verpest en het er nu maar mee moest doen.

Ja, natuurlijk had ik fouten gemaakt.

En natuurlijk had ik nooit zo stom moeten zijn om op de zwarte markt te kopen.

Ik had sterker moeten zijn en gewoon het schema moeten volgen.

Maar ik kon het niet terugdraaien. En toch bleef ik proberen.

Ik wilde nog steeds van die oxycodon af. Ik wilde nog steeds bewijzen dat ik gemotiveerd was en dat ik het wél kon.

Ik was op van de zenuwen.

Ik kocht steeds meer bij.

Op school hadden we vroeger een boek dat heette Alleen op de wereld.

Daar moest ik steeds aan denken... Wordt vervolgd Lees ook:

• Afbouwschema oxycodon

• Ontwenningsverschijnselen oxycodon

• Begeleiding bij afbouwen

• Zwarte markt