Het echte afkicken begon pas toen ik thuiskwam

"Hallo lieve mensen, mijn naam is Miep, en ik wil graag mijn verhaal met jullie delen. Niet omdat het zo'n leuk verhaal is, helaas. Het gaat nu goed met mij maar soms, als ik denk wat er allemaal gebeurd is kan ik daar nog zo ontzettend boos om worden. Ik ben blij dat ik hier mijn hart mag luchten. In 2013 kreeg ik borstkanker. De kanker was uitgezaaid naar elf lymfeklieren. Ik onderging een borstbesparende operatie, een jaar chemotherapie en 28 bestralingen.

Na iedere operatie werd de pijn erger

Daarna kreeg ik ernstig lymfoedeem. Mijn arm werd dik, hard en deed ontzettend veel pijn. Ik kreeg oxycodon voorgeschreven: drie keer per dag 5 mg.

In de jaren daarna volgden nog meer operaties. Het ene probleem was nog niet aangepakt of het volgende diende zich alweer aan.

De pijn werd steeds erger, en de dosering oxycodon steeds hoger. Uiteindelijk gebruikte ik ongeveer 60 mg per dag.

Mijn huisarts durfde het niet aan

Ik wilde daar graag vanaf en maakte een afspraak met mijn huisarts. Ik had verwacht dat zij mij zou begeleiden bij het afbouwen, maar dat gebeurde niet. Geen tijd, onvoldoende kennis - dat zei ze niet: ik werd doorverwezen naar de detoxkliniek voor opname, om daar af te kicken.

Ik kreeg een intake via Zoom en dat duurde nog geen 5 minuten en die psychiater zei, in twee weken ben je klaar. Het werden er drie, in die vreselijke vieze kliniek met veel vechtpartijen en seks onder de cliënten.

Ik word weer woedend als ik hier aan terug denk. Alcohol, alle soorten drugs, alle verslavingen liepen door elkaar. Er zaten daar ook jongens en meisjes van 17 en 18. Die kinderen horen toch helemaal niet thuis op zo'n plek!

Ze zaten daar tussen de zware jongens die in de criminaliteit zaten, met open mond te luisteren naar hun verhalen. Ik vond het eng, wat ze vertelden, ik werd er bang van. En daar zat ik dan tussen.

  Van oxycodon naar methadon

In de tijd dat ik daar was ben ik niemand tegengekomen die, net als ik, oxycodon of andere opiaten aan het afbouwen was. Gelukkig voor hen, want de staf had daar ook vrij weinig verstand van. Dat drong pas later tot mij door. Ik werd direct overgezet op de methadon en daarna ging ik afbouwen. Ik deed gewoon wat er gezegd werd. Ik dacht, als zij dat willen, zal dat wel het beste zijn voor mij. Achteraf hoorde ik dat methadon er juist om bekend staat dat afbouwen heel erg moeilijk is. Voor een korte overgangsperiode zoals wat ze voor mij gepland hadden is het dus helemaal niet geschikt. Maar dat wist ik toen allemaal niet. Gelukkig maar, anders had ik het daar niet uit kunnen houden.

"Ik ging met de ene verslaving naar binnen, en ging met de andere weer naar huis."

Ik ging mijn best doen om de methadon af te bouwen en na drie weken had ik eindelijk de nul bereikt. Maar het was geen feest, want ik voelde me belabberd.

Bij het afscheid zeiden ze verder niks; alleen dat ik trots mocht zijn dat ik het geklaard had. Ik kreeg mijn telefoon terug en ze stuurden een ontslagbrief naar de huisarts. Ik kwam thuis en ik was doodziek.

Mensen denken dat je met zo’n detox na een paar weken klaar bent, maar voor mij begon de ellende pas daarna. Het jaar dat volgde was een hel. Ik raakte zwaar depressief, was uitgeput, lag dagen achter elkaar op bed en voelde me verschrikkelijk ziek.

 "Ik stond dan wel op nul, maar mijn lichaam was nog steeds verslaafd."

Het is heel raar om te zeggen, maar ik schaamde me ook, over wat ik mezelf had aangedaan met die pillen. Maar ik had helemaal geen rare dingen gedaan, en ik had de oxycodon echt niet voor niets gebruikt! Toch voelde ik me verantwoordelijk. Ik zakte steeds verder weg in een depressie. Ik was doodziek, moe, huilen, zweten; op sommige momenten zag ik het leven niet meer zitten.

Mijn gouden randje

Gelukkig stonden mijn man en mijn twee dochters steeds voor mij klaar. Zonder hun liefde, geduld en steun was het mij waarschijnlijk niet gelukt.

Als ik een cijfer zou mogen geven voor de deskundigheid van mijn huisarts, de psycholoog en de kliniek…?

Een zware onvoldoende. Ik geloof niet dat ook maar iemand enig idee had waar ze mee bezig waren. En ik was het kind van de rekening.

Ik heb de kliniek later nog gebeld en geschreven, want ik wilde er nog wel over praten. Maar ik heb nooit meer wat van ze gehoord.

Ik ben nog steeds van de medicijnen af en daar ben ik trots op. Maar het is niet dankzij de huisarts, psycholoog of de kliniek dat ik hier nu sta. Het waren mijn man en mijn twee dochters die me erdoorheen hebben gesleept.

Ook mijn broers en mijn beste vriendin die ik al vanaf de kleuterschool ken waren er steeds voor me. Ze troostten mij, moedigden me aan en ze beloofden me dat we ons er samen doorheen zouden slaan. Ach, dat was zo lief. En wat had ik dat hard nodig. Zij waren samen het gouden randje van een hele zwarte periode.

Het belangrijkste wat ik heb geleerd? Geduld hebben. Vertrouwen houden in jezelf. En accepteren dat herstel veel langer kan duren dan mensen je vooraf vertellen.

Inmiddels weet ik één ding zeker: iemand die oxycodon gebruikt hoort niet thuis in zo’n detoxkliniek als waar ik terecht ben gekomen. Mijn waarschuwing is: ga niet zomaar ergens in behandeling. Probeer zo goed mogelijk uit te zoeken wat voor organisatie het is, waar je heen gaat - voor zover je dat kunt inschatten. Helaas is goede afbouwzorg moeilijk te vinden in Nederland. En ondertussen blijven de artsen maar voorschrijven... Ik wens jullie dappere medestrijders allemaal heel veel sterkte en succes." Liefs van Miep