Omdat ik weet dat ik die jaren nooit meer terugkrijg

"Voor mij gaat een vastgelopen afbouwtraject allang niet meer alleen over opioïden."

Het gaat over verlies.

Verlies van gezondheid.

Verlies van energie.

Verlies van spontaniteit.

Verlies van vertrouwen in mijn lichaam en brein.

Verlies van toekomstperspectief.

En soms zelfs het gevoel een deel van mezelf kwijtgeraakt te zijn.

De buitenwereld ziet pillen.

Ik zie vier jaar.

Vier jaar waarin het leven doorging, terwijl het voelde alsof ik was achtergebleven.

Tussen mijn twintigste en vierentwintigste.

Jaren waarin leeftijdsgenoten hun leven opbouwden.

Ze maakten verre reizen.

Ontdekten nieuwe hobby’s.

Bouwden carrières op.

Gingen spontaan een dagje weg.

Werden verliefd.

Maakten herinneringen die ze de rest van hun leven meenemen.

Ik probeerde vooral de dag door te komen.

En daar breekt mijn hart nog steeds een beetje om. Omdat ik weet dat ik die jaren nooit meer terugkrijg.

En misschien is dat wel waar mijn gevoel van rouw begint.

Niet alleen om wat er gebeurd is. Maar om alles wat nooit heeft kunnen gebeuren.

Om de jaren die voorbijgingen terwijl het leven ergens anders plaatsvond.

Soms voelt het alsof ik mijn eigen leven vanachter een raam heb zien gebeuren.

Alsof iedereen verder liep, terwijl ik bleef wachten tot mijn leven eindelijk weer zou beginnen.

Ik rouw om de energie die ik kwijt ben.

Om de vrijheid om iets leuks te doen zonder eerst na te denken of mijn lichaam het aankan.

Ik rouw om de spontaniteit die langzaam verdween.

En ik mis de onbezonnen versie van mezelf.

De versie die niet overal eerst de prijs van hoefde te berekenen.

Ik rouw om de emoties die soms gedempt aanvoelen door medicatie.

Alsof niet alleen de PIJN wat minder wordt - maar ook een deel van mijzelf.

En soms maakt me dat bang.

Bang dat ik niet eens meer weet -  wie ik was zonder dit alles.

Bang dat ik niet eens meer weet -  wie ik was zonder dit alles. En wie ik nog had kunnen worden.

Wie ik was -  voordat ik hoopte dat mijn leven leven maar niet meer zo lang zou duren.

Misschien is dat wel de eenzaamheid waar zo weinig mensen woorden voor hebben.

Want ja, ik heb mensen om mij heen. Maar tegelijkertijd voelt het soms alsof ik niemand heb.

Niet omdat mensen niet van me houden.

Maar omdat bijna niemand begrijpt hoe het is om iedere dag wakker te worden met die pijn, die pijn, die pijn.

Hoe het is om afhankelijk te zijn van medicatie die ooit bedoeld was om me te helpen.

Hoe het is om wanhopig te willen afbouwen, terwijl mijn lichaam telkens opnieuw op de rem trapt.

“Stop er gewoon mee.” Mensen bedoelen het wel goed.

Maar goede bedoelingen nemen dat eenzame gevoel niet weg.

Soms worden er zelfs grappen gemaakt over een pillenverslaving.

Terwijl niemand ziet hoeveel schaamte, verdriet en angst daar achter schuilgaan.

“Je moet er niet afhankelijk van worden.” Alsof ik dat niet allang ben...

Ik heb me hierin zó vaak alleen gevoeld.

Zó vaak gewenst dat iemand niet met een oplossing kwam,

maar gewoon even naast me kwam zitten.

Alsof dit MIJN keuze was.

Alsof ik op een dag besloot afhankelijk te worden.

MAAR DAT IS NIET HOE HET IS GEGAAN.

Ik kreeg een recept.

Daarna nog een.

En nog een.

Jarenlang. Misschien is dat uiteindelijk wat ik wil vertellen.

Dat MIJN afbouwtraject niet alleen over pillen gaat.

Het gaat over rouw.

Over verlies.

Over identiteit.

Over eenzaamheid.

Over een leven dat stilstond, terwijl de rest van de wereld bleef bewegen.

Misschien begint herstel pas echt...

wanneer er niet alleen aandacht is voor het afbouwen van de medicatie…

Maar ook voor alles wat iemand onderweg is kwijtgeraakt. 💙 Nabi