En toen was ze er ineens

Een zwangerschap duurt negen maanden, maar met alles wat er tijdens mijn zwangerschap was gebeurd.... Het leek wel of er een halve eeuw voorbij was gegaan. Ik had een rondgang gemaakt langs tig verslavingsinstellingen die mij allemaal wegstuurden … maar overal werd ik weggestuurd: nee, wij hebben geen plaats voor jou.

Een constant gejojo tussen hoop en teleurstelling. Voorbereiden op het moederschap? Ja dat had ik graag gewild, maar daar was amper tijd voor.

En de hele tijd was er dat schuldgevoel, want natuurlijk voelde ik mij verschrikkelijk schuldig. Wat niet hielp was dat mijn familie, mijn artsen en iedereen constant zat te hameren op alles wat ik verkeerd deed.

Van oxycodon naar methadon tijdens mijn zwangerschap

Toen ik eindelijk hulp had gevonden moest ik eerst een flinke detox ondergaan, overstappen van oxycodon naar methadon, keihard afbouwen. Het was super heftig. Eerst waren ze heel aardig, maar plotseling werden de duimschroeven flink aangedraaid en veranderde de sfeer volledig. Mijn stressniveau zat al snel op 110. En dat is precies mijn zwakke plek. Stress verwerken kan ik niet goed. Dat merk ik eigenlijk al mijn hele leven. Bij mij slaat stress snel om in angst en blinde paniek. Op zulke momenten kan ik niet meer helder nadenken. Ik ging weer bijkopen. Op dat moment voelde dat als een uitweg, terwijl het mijn problemen uiteindelijk alleen maar groter maakte.

Uiteindelijk belandde ik in een crisisopname.

Vlak voor Kerstmis was ik eindelijk weer thuis. En de geboorte van mijn dochter kwam steeds dichterbij.

En toen was ze er.

Ineens was ik mama

Ik had me tijdens de zwangerschap vaak afgevraagd hoe dat eigenlijk zou voelen, om moeder te worden.

Zou ik meteen dat moederinstinct hebben? Zou ik een goede moeder zijn? Door alles wat er was gebeurd was inmiddels ook Veilig Thuis betrokken. Daardoor werd ik alleen maar onzekerder.

Ze vroegen bijvoorbeeld regelmatig of ik wel een warm gevoel had bij het kindje in mijn buik. Maar dan op zo’n toon die meer voelde als een koude wind.

"Krijgt u wel een warm gevoel, als u aan uw kindje denkt?

Ja, natuurlijk had ik een warm gevoel als ik aan mijn kindje dacht. Maar als ik dat soort vragen kreeg begon ik toch aan mezelf te twijfelen. Na maanden waarin iedereen iets van mij vond, van mijn familie tot alle artsen die ik allemaal bezocht heb, was ik steeds onzekerder geworden over wat ik zo ontzettend graag wilde … Ik als mama. Maar kon ik dat wel? Af en toe, als ik eraan dacht, brak het zweet me uit.

Wat is dat een prachtig gevoel!

Maar vanaf het moment dat mijn kleintje ter wereld kwam, was het alsof ik nooit iets anders was geweest dan haar mama.

Wat is dat een mooi gevoel. Vanaf dag één stond ik 24 uur per dag ‘aan’, ieder moment klaar om op te springen om haar te knuffelen, haar oortje te kriebelen, haar te troosten en voeden. Het is zo'n mooie verantwoordelijkheid.

Ik had nooit verwacht dat ik het zó fijn zou vinden om haar mama te zijn. Ik mis haar al, als ik even vijf minuten weg ben!

Mijn baby kreeg ontwenningsverschijnselen na de geboorte

Mijn meisje werd om 05.44 uur geboren. De nacht na haar geboorte begonnen de ontwenningsverschijnselen. Oh, wat vond ik dat erg. Ze werd in het ziekenhuis op methadon gezet. Eerst werd ze twee dagen gestabiliseerd en daarna begonnen de artsen heel langzaam met afbouwen.

Ik was heel blij dat ze zo goed in de gaten werd gehouden en dat ze rustig werd afgebouwd.

We werden uiteindelijk overgeplaatst naar een ziekenhuis waar we een familiekamer kregen. Ze lag op een kamer waar ook een bed stond voor mij en een slaapbank voor haar papa.

We konden dag en nacht bij haar blijven. Dat was heel fijn.

Haar papa leerde ik van een hele nieuwe kant kennen: hij was opeens helemaal vader! Net als ik alert op ieder geluidje, helemaal gefixeerd op haar.

Zelf had ik na de bevalling veel pijn. Ik was ingeknipt en kon nauwelijks lang staan, zitten of liggen. Maar ondanks dat genoot ik enorm van onze lieverd.

“Ik vind het heerlijk om haar mama te mogen zijn.”

Dat schreef ik een paar dagen na haar geboorte. En zo voelde het echt. Ik was zo trots op haar!

Mijn dochter bouwde zes weken lang methadon af

Ik dacht aanvankelijk dat mijn dochter misschien een week methadon nodig zou hebben. Dat werden uiteindelijk zes weken.

Het afbouwen ging heel langzaam, zodat ze zo weinig mogelijk ontwenningsverschijnselen zou krijgen. Iedere keer kwam ze een stukje lager en daarna moest opnieuw worden gekeken hoe ze daarop reageerde.

Pas na zes weken was ze helemaal van de methadon af.

Daarna waren we nog niet meteen klaar. Ze dronk slecht en had een sonde nodig. Er speelden verschillende dingen tegelijk, waaronder spruw en reflux, en ook de hele periode van afbouwen had natuurlijk veel van haar gevraagd.

Pas eind februari waren we eindelijk thuis.

Na een zwangerschap waarin ik voortdurend naar de volgende afspraak, behandeling of crisis had geleefd, begon toen pas langzaam het 'gewone leven' met een baby. Maar voor mij was het natuurlijk niet gewoon. Iedere dag was - en is - voor mij een geschenk.

En mijn eigen methadon?

Tijdens mijn zwangerschap wilde ik eigenlijk helemaal van de opiaten af.

Dat is uiteindelijk niet gelukt. Maar daar kijk ik nu anders tegenaan.

Ik ben op methadon gebleven en heb samen met mijn behandelaars besloten dat ik voorlopig op een onderhoudsdosering blijf. Mijn pijnklachten zijn te groot om helemaal zonder pijnmedicatie verder te gaan.

En eerlijk gezegd voel ik me veel beter met methadon dan vroeger met oxycodon.

Met oxycodon was ik voortdurend bezig met méér, minder, bijkopen, afbouwen, opnieuw beginnen en bang zijn voor ontwenning.

Als ik daar nu op terugkijk, moet ik ook eerlijk zijn: ik was echt verslaafd. Dat vind ik nog steeds moeilijk om hardop te zeggen.  

Ik wist tijdens mijn zwangerschap heel goed dat ik dingen deed die niet goed waren. Ik wist ook wat er op het spel stond. Maar weten dat je moet stoppen en het ook daadwerkelijk kunnen, bleken twee totaal verschillende dingen.

Misschien is dat wel het moeilijkste om uit te leggen aan iemand die verslaving nooit zelf heeft meegemaakt.

Voor nu zou ik het liefste dat hele hoofdstuk achter me laten; op dit moment is methadon voor mij de beste oplossing.

Ik wil vooral stevig in mijn schoenen staan, dat vind ik veel belangrijker dan koste wat kost op nul te komen.

Dat is misschien wel één van de grootste veranderingen ten opzichte van vroeger.

Nu is het rustig.

Zeven maanden na de geboorte

Inmiddels is mijn dochter zeven maanden oud.

En het gaat ontzettend goed met haar.

Ze is sinds ze ongeveer zeven weken oud was helemaal van de methadon af en ze ontwikkelt zich goed. Ze is een vrolijk, lief meisje.

Ook met mij gaat het goed.

Veilig Thuis, de gemeente en de andere instanties die na de geboorte betrokken waren, zijn inmiddels allemaal uit beeld. Ik heb met alles laten zien dat ik een supergoede en lieve mama ben. Zo zeiden ze dat ook. Dat voelde ontzettend fijn.

Ik zit op een stabiele dosis methadon en ik voel me goed en gelukkig.

Als ik terugkijk naar alles wat er gebeurd is, vind ik het soms nog steeds bizar.

Tijdens mijn zwangerschap heb ik keihardgeprobeerd hulp te vinden. Ik ben maandenlang van de ene instelling naar de andere gestuurd. Van het kastje naar de muur.

Hoe kunnen hulpverleners die juist mensen met problemen door opiaten moeten helpen, niet zien wat er gebeurt als iemand steeds wordt weggestuurd? En wat er vervolgens gebeurd is, dat weten jullie nu…

Wat ik nog wilde zeggen

Je moest eens weten hoe vreselijk moeilijk het voor mij is geweest om dit te vertellen. Maar ik wilde hier toch open over zijn.

Ik heb stiekem medicatie bijgekocht, en daarmee heb ik een hele gevaarlijke situatie gecreëerd, voor mezelf en voor mijn kindje.

Daar kan ik anderen niet de schuld van geven.

Had ik maar iemand gehad die naast mij was gaan staan en zei: vanaf hier gaan wij dit samen oplossen. Maar die persoon had ik niet. Dus ik moest het zelf doen.... alleen, het lukte mij niet.

Een nieuw leven als moeder

Tijdens mijn zwangerschap was ik bang voor alles wat er nog zou komen. Ik was bang voor de bevalling. Bang voor wat mijn medicatie met mijn kindje zou doen. Bang dat ik geen goede moeder zou zijn.

Nu kijk ik naar mijn dochter en denk ik: hoe heb ik ooit kunnen twijfelen?

Het is inderdaad niet makkelijk geweest en dat zal het ook niet altijd zijn. Maar ze maakt ons leven een stuk rijker.

Dit is waar ik nu sta.

Niet op nul.

Niet met een perfect verleden.

Maar wel stabiel, gelukkig en moeder van een ontzettend lief klein meisje.

En na alles wat er is gebeurd, voelt dat voor mij als heel veel.💙