3x is scheepsrecht: ervaring met cold turkey en langzaam afbouwen

Lieve mensen, ik wil heel graag mijn verhaal met jullie delen... in mijn eigen stijl, want dat is voor mij heel belangrijk! Ik heb onlangs voor de derde keer fentanyl afgebouwd. De eerste twee keer was eigenlijk geen afbouwen, maar cold turkey.

Dat ging helemaal niet goed....

De eerste CT was mijn eigen keuze; ik wist niet beter, dat was echt stom en daar heb ik een dure prijs voor betaald.

Maar de tweede keer was het de beslissing van de pijnarts. Ik moest van de ene dag op de andere stoppen met 50 µg fentanyl, en dat heeft vreselijke gevolgen gehad. Ik dacht dat ik dood ging; ik had een hele lage bloeddruk en een hele hoge hartslag... Even later raakte ik buiten bewustzijn.

Met spoed

Met spoed naar het ziekenhuis gebracht...Daar werd besloten dat ik maar weer terug moest naar de volle 50 µg. Alle moeite was voor niets geweest. Die arts heeft niet eens zijn verontschuldigingen aangeboden...

Dit gebeurde allemaal zo'n 10 jaar geleden. Al die tijd ben ik doorgegaan met de fentanyl, ik kon me niet voorstellen dat het mij ooit zou lukken om te stoppen.

Fentanyl pleister afbouwen door knippen

Maar afgelopen zomer heb ik opnieuw alle moed bij elkaar verzameld, ik wilde het nog één keer proberen. In goed overleg met mijn arts, zeker, maar wel op mijn voorwaarden. Het was mijn besluit en ik wilde het op mijn eigen manier uitvoeren.

Het is MIJN reis en ik sta aan het roer!

Ik zat inmiddels bij een nieuwe huisarts, dus ik ging daarheen en zei: ik wil afbouwen van 37 µg fentanyl... op mijn eigen manier. Maar bij hem was de filosofie over het afbouwen van fentanyl niet veel anders dan bij de pijnarts. Hij vond mijn plan geloof ik een beetje raar, en zei dat ik gewoon in één keer acuut kon stoppen.

Er was een hele discussie voor nodig om dat uit zijn hoofd te praten. Ik heb hem verteld hoe het de vorige keren gegaan was, dat ik door een hel van ontwenningsverschijnselen was gegaan en zelfs in ziekenhuis was beland.

Ik zei dat ik het op mijn eigen tempo wilde doen, steeds een stukje van de pleister afknippen en pas een volgende stap omlaag als ik daaraan toe was...

Ik heb gepraat als Brugman en hij ging ermee akkoord!  

En toen ging ik afbouwen….

De eerste tijd, het afbouwen van de eerste12 µg, ging best prima. Ik heb heeeel rustig aan gedaan en goed geluisterd naar mij lichaam. Ik heb er een week of vier over gedaan.

Maar toen was er nog 25 mcg te gaan en dat ging heel wat minder makkelijk ….

Ik kon niet slapen, had veel pijn, hele zere, loodzware benen en ik was verschrikkelijk wazig en onverschillig…

Die laatste pleister van 25 µg ben ik gaan knippen; niet in één keer doormidden natuurlijk. Ik knipte steeds hele smalle strookjes eraf van ongeveer 2 mm.

Ik was heel streng voor mezelf, want soms moet dat

Ik zeg met trots dat ik heel streng voor mezelf ben geweest: ik ben geen één keer terug gegaan naar de vorige dosering, ook al voelde ik me soms helemaal niet goed. Ik heb steeds rustig gewacht totdat ik me weer beter voelde ('beter' met uitzondering van de pijn, want die werd steeds erger). Ik had besloten om te stoppen - dus ik ging door. Ik had zo'n gevoel van nu of nooit, dus dan maar beter NU!

De echte hel begon toen ik rond de 6 µg zat. Het duurde heel erg lang (ik denk wel 8-10 weken) voor ik weer een stukje omlaag kon. Ik voelde me miserabel.

Het was zo erg, dat ik zelfs mijn arts vroeg om clonidine tegen de ontwenningsverschijnselen. Maar pech: bij mij deed het helemaal niets. Ik moest het op eigen kracht doen.

Ik zag het niet meer zitten

Intussen had ik ook contact gehad met Carol van Opiaten Afbouwen en die deed haar best om mij te motiveren, maar ik zag het op dat moment niet meer zitten. Dan maar op het punt blijven waar ik zat en dan zie ik wel …. Het was stilstand, maar ik had niet één keer de gedachte om dan maar weer te gaan plakken. Ik was zover gekomen, nu wilde ik ook verder.

Intussen gebeurden in mij leven heel veel dingen, tegenslag op het gebied van gezondheid, en ik moest twee keer naar Polen om mijn moeder bij te staan omdat zij ook ziek was.

Zoveel prikkels om mij heen... het afbouwen ging bijna ongemerkt!

Dus veel extra prikkels, geen tijd om na te denken en maar doorgaan!!! Gek genoeg, tussendoor heb ik de 6µg weten te verminderen tot de helft. Er was nog maar een heel klein strookje over, maar maar ik was heel bang voor de laatste stap, dus ik bleef doorgaan met plakken. Stoppen durfde ik niet.

Toen gebeurde er iets heel GEKS!

Voor mijn tweede reis richting mijn moeder had ik net een nieuw strookje geplakt en op de telefoon de wekker gezet (zoals altijd) zodat ik niet zou vergeten om een nieuwe te plakken.

Het was een lange reis, ik was goed aangekomen en door alle sores daar had ik niet meer aan de pleister gedacht. s’ Avonds ging mijn wekker, dus ik pakte een nieuw strookje, en wilde het oude er afhalen... maar het bleek er niet meer op te zitten!

HOE dan? WAT dan? Waar was dat stukje PLEISTER gebleven...??

Ik ging overal zoeken, de mouw van mijn trui en mijn tshirt, maar daar zat niets in.

Toen de trui van mijn reis gepakt en jaaaa hoor, daar was het stukje pleister, geplakt aan de binnenkant van mijn mouw!

Fentanylvrij na jaren gebruik: hoe het mij uiteindelijk lukte

En toen kwam het besef:

Ik HOEFDE niets meer plakken omdat ik al ruim 2 dagen zonder was, zonder het te merken...! IK WAS FEN VRIJ!

Nu, twee maanden verder, ben ik zooooo blij en trots en vooral dankbaar dat ik deze stap heb gezet!!! Het was een hele reis... Wat ben ik lang onderweg geweest...maar toch ben ik er gekomen. Als jij misschien denkt, ik kan het niet, dan zeg ik: je kan het wel.

Als het mij lukt, dan lukt het JOU ook. Lieve mensen, geef nooit op. Houd de moed erin, en houd elkaar vast. Dan komt het zeker goed. Heel veel liefs en sterkte xxx

Agata Wilkowska