Ik wil erbij zijn!

Ik ben Michelle, 32 jaar. Al sinds mijn 17e loop ik, zit ik en lig ik met pijn. Ik kreeg een hernia, en dat hakte er ineens keihard in. Bijna van de ene dag op de andere kon ik helemaal niets meer. Het is niet uit te leggen hoe dat voelde.

Weg was mijn tienerleven

Ik lag in een bedje in de woonkamer van mijn ouders, mijn moeder moest mij naar de wc dragen omdat ik mijn benen niet meer kon voelen. Wanneer vriendinnen leuke dingen gingen doen, lag ik daar maar te liggen, als een vaatdoek.

Ik werd geopereerd, maar daar heb ik maar kort profijt van gehad, want ik heb daar heel veel littekenweefsel overgehouden, en dat voelde hetzelfde als een hernia. Daardoor kan m’n been ineens uitvallen, soms voelt het alsof er met messen in gestoken wordt.

Op mijn achttiende kreeg ik de eerste oxycodon voorgeschreven

Maar ik was jong, en ik wilde leven! Ik werd nagelstyliste, dat vond ik geweldig. Het lange zitten was eigenlijk te zwaar voor mij, maar met wat extra oxycodon lukte het. Ik probeerde er het beste van te maken.

En toen raakte ik zwanger

Toen ik vijfentwintig was raakte ik zwanger. Noodgedwongen moest ik gaan nadenken over mijn oxycodongebruik, want een kind krijgen met zoveel oxycodon in mijn lijf, dat wilde ik niet.

In overleg met mijn huisarts ging ik afbouwen; we hadden besloten dat ik vóór de 30 weken gestopt moest zijn.

Maar het afbouwen was verschrikkelijk zwaar, ik hield het niet vol.

Ik overlegde met mijn huisarts, maar hij zei dat er niets aan te doen was, en dat er geen ondersteunende medicatie was om de ontwenningsverschijnselen te verlichten.

Dus uiteindelijk heb ik, ook weer in overleg, gekozen om cold turkey te stoppen. Ja, het was verschrikkelijk.. Ik zie mezelf nog zitten, in bad, trillend en rillend in het warme water, om het maar enigzins een beetje vol te houden.

Maar ik heb het gered, en daarna verliep de zwangerschap goed.

Met mijn zoontje was alles goed

Na de bevalling is mijn zoontje helemaal onderzocht, maar hij heeft aan mijn oxycodongebruik geen nadelige gevolgen overgehouden. Wat was ik daar blij om! Maar zelf hield ik het niet lang vol zonder pijnstilling. Ondertussen werd ontdekt dat ik een bindweefselaandoening had, en toen vielen er bij mij wel een heleboel kwartjes.

Eindelijk wist ik waar al die pijn vandaan kwam. Maar dat maakte het leven niet gemakkelijker.

Ik raakte mezelf helemaal kwijt

Op een gegeven moment was de pijn zo erg dat ik moest kiezen tussen niks kunnen en mijn kind niet kunnen opvoeden, of oxycodon slikken en wel voor hem kunnen zorgen.

Ik ben toen opnieuw begonnen met oxycodon. Steeds als ik weer meer pijn kreeg, kwam er weer een beetje bij; 6 jaar later zat ik op 290 mg.

In totaal heb ik anderhalf jaar op die 290 mg gezeten. Steeds was de verleiding groot om meer te gebruiken, ook al deed het niet veel meer dan de scherpe kantjes er af halen. Ondertussen zakte ik steeds verder weg in een moeras van oxycodon.

Behalve mijn zoontje interesseerde niets mij meer

Ik ging mezelf steeds verder isoleren. Ik was totaal mezelf niet meer; ik lag alleen nog maar op de bank.

Voor mijn zoontje deed ik alles, maar voor mezelf deed ik helemaal niks. Douchen, daar had ik geen energie voor, soms zelfs sloeg ik het avondeten over, want het boeide me niet. Sowieso was ik meestal te misselijk om maar een hap door mijn strot te krijgen.

Ik ging niet meer naar buiten, de hoognodige verplichtingen kwam ik na en soms lukte dat al niet. Afspraken afzeggen met een smoesje werd een gewoonte.

En zo strompelde ik maar door. Ik was pas dertig, maar ik voelde me alsof ik 80 was. Ik was een schim van mezelf geworden.

Toen ben ik de Opiaten Afbouwen Contactgroep ben gaan volgen en dat gaf mij voor het eerst weer een beetje nieuwe moed. Ik zag dat ik niet de enige was, dat andere mensen ook enorme problemen hadden met pijn en oxycodon, maar hun lukte het wel om af te bouwen!

Het geheim dat ik niet durfde te vertellen 

Maar ondertussen zat ik een heel groot probleem waarover ik met niemand durfde te praten: ik kreeg van mijn huisarts 180 mg oxycodon, maar ik slikte elke dag 110 mg bij. Dat kocht ik zelf op de zwarte markt.

Met heel veel piijn en moeite heb ik de moed verzameld om het op te biechten aan mijn huisarts.

Ik had alles opgeschreven en wilde dat voorlezen, maar dat lukte niet. Ik zat daar met een verschrikkelijke knoop in mijn maag en ik moest zo huilen.  

Toen ik eindelijk eerlijk durfde te zijn 

Toen heb ik hem dat papier gegeven en hij heeft alles gelezen. Zijn reactie was zo geweldig dat ik nog harder begon te huilen.

Hij zei, ik ga jou de pillen voorschrijven die je bijkoopt, dan hoef je niet meer op de zwarte markt te kopen, want dat is hartstikke gevaarlijk. Had het maar eerder verteld, dan had ik je allang geholpen en het voorgeschreven.

Wat een opluchting was dat! Hij zei ook dat hij het heel dapper vond dat ik het verteld had...

Een nieuw begin met mijn huisarts

Dit was het begin van een hele nieuwe manier van contact met mijn huisarts. Hij is zorgzaam en steunend, maar hij geeft mij alle ruimte.

Ik mag afbouwen op mijn eigen tempo, volgens mijn eigen plan, maar hij kijkt met alles mee, of het goed gaat. Elke 4 weken gaat er 5 mg af.

We zijn nu al een poosje zo bezig, en tot nu toe bevalt dit mij heel goed.

Wat ik wel weet, van eerdere afbouwpogingen, is dat ik naarmate ik verder kom met afbouwen, ik meer pijn ga krijgen. Zelfs nu al lig ik soms dagen plat … maar we geven niet op!

Ik heb eerder al eens een pijnprogramma gevolgd, waardoor ik misschien nu een betere kans maak, omdat ik beter weet hoe je met pijn om moet gaan.

Mijn werk moest ik loslaten

Wat ik jammer vind, is dat ik mijn werk niet meer kan doen. Ik was nagelstyliste en dat was helemaal mijn ding. Ik deed mijn werk met heel veel plezier, maar ik ben 100 procent afgekeurd. Het ging echt niet meer. Een enkele keer doe ik het nog wel eens, voor mijn moeder en mijn schoonzusje, maar zelfs na één behandeling sta ik zo krom als Quasimodo, dus daar blijft het bij. Maar nu kan ik dat accepteren..

Ik wil erbij zijn!

Het plan is tot 0 te gaan, maar stel dat ik maar tot de helft kom, dan accepteer ik dat en dan blijf ik gewoon op de helft.

Voor mij is het belangrijkste dat ik mezelf weer terugvind, dat ik weer de vrolijke ik kan zijn, die leuke dingen kan doen ondanks de pijn. Als ik dat kan bereiken ben ik heel erg blij.

Ik wil een goede, lieve moeder zijn voor mijn zoontje; ik wil er helemaal bij zijn nu hij aan het opgroeien is, alles 100% meemaken - niet meer half verdoofd zijn van de oxycodon.

Ik vind het leuk om mijn moeder en mijn schoonzus blij te maken met nieuwe nagels… we worden er allemaal blij van, en dat is wat telt. Ik wil genieten van het leven. Ik wil het allemaal meemaken, de leuke en de minder leuke dingen. Ja, ook de pijn. Ik wil erbij zijn!