Morfine afbouwen met steun van lotgenoten, in de 'afkickgroep' van Opiaten Afbouwen

Mary is 69 jaar. Ze is bezig met het afbouwen van morfine, een proces dat haar ziek maakt: zweten, slapeloosheid, trillen. Het afbouwen wil maar niet lukken; haar lichaam kan het niet aan. Toch blijft ze doorzetten.

Via de besloten Facebookgroep van Stichting Opiaten Afbouwen kreeg ze een tip: vraag je huisarts om clonidine, dat kan helpen.

Ze deed dat. En kreeg het ook.Maar toen las ze wat haar huisarts in haar medisch dossier schreef.

“Clonidine akkoord, in de afkickgroep zouden verschillende mensen dat spul gebruiken..”

Mary was verbijsterd. Het woord afkickgroep kwam hard aan. "De groep waar ik in ziet geen ‘afkickgroep’. Het is een veilige plek voor mensen die opiaten-op-doktersrecept afbouwen. In de groep ontmoet ik lotgenoten, geen 'gebruikers'. Patiënten in herstel, geen mensen die ‘spul’ gebruiken," zegt Mary. Voor haar voelde wat de huisarts opgeschreven had als een klap. Alsof zij en alle anderen die zo verschrikkelijk hun best doen om van de opiaten af te komen gereduceerd werden tot iets minderwaardigs.

Morfine afbouwen met steun van lotgenoten.. maar de dokter snapt het niet helemaal

“Ik vind het niet getuigen van respect, als een huisarts praat over een ‘afkick groep’, in plaats van over mensen die keihard werken om af te bouwen. Dat zeg je toch niet? We doen ontzettend ons best. We helpen en troosten elkaar. De dokter mag blij zijn dat wij elkaar deze steun bieden, want zelf heeft hij dat niet in huis. Morfine afbouwen is echt zwaar, maar de steun van lotgenoten maakt voor mij een groot verschil. En om dan zo’n etiket te krijgen...”

Als taal een oordeel wordt

Stigmatisering kan zitten in iets kleins. Een formulering. Een woord. Een toon. Maar de impact is groot — zeker als het zwart-op-wit staat in een medisch dossier. In een medisch dossier hoort zorg door te klinken — geen spot of kleinering.

“Eén woord, en het voelde alsof ik ineens geen mens meer was maar een probleem voor de maatschappij.”

"Een huisarts is er voor zorg en ondersteuning— niet voor input die zaagt aan iemands zelfvertrouwen."

Mensen die opiaten afbouwen doen dat niet voor de lol. Ze doen het uit noodzaak. Ze vechten. Tegen pijn, afhankelijkheid, angst en schaamte. De huisarts, die officieel verantwoordelijk is voor het begeleiden van het afbouwtraject, is er niet alleen voor het uitschrijven van recepten. Hij is er ook voor zorg en ondersteuning— niet voor input die zaagt aan iemands zelfvertrouwen.

Geen enkele patiënt mag zich gekleineerd voelen

Mary’s verhaal laat zien dat respect begint bij taal. In het gesprek. En in het geschreven woord. Laten we zorgen dat geen enkele patiënt zich gekleineerd voelt door de manier waarop over hem of haar wordt geschreven.

#StopStigmaOpiaten #opioidawareness #StopStigmaOpioids