De feniks en de persoonlijkheidsstoornis

Van gastric bypass en oxycodon naar onverwacht nieuw begin

"In 2014 kreeg ik een gastric bypass en eind 2015 een auto ongeluk. De pijn na het ongeluk was zo heftig dat de neuroloog mij oxycodon voorschreef. Ik begon met 3x5mg kortwerkende. Dit hielp echt heel goed.

‘Zonodig’ oxycodon 

Ik begon met het 'zonodig' innemen van oxycodon, maar de pijn bleef zo heftig aanwezig dat ‘zonodig’ al spoedig overging in ‘standaard’.

Ik had veel pijn, maar geen diagnose. Ik werd door de hele medische molen gehaald maar er kwam niets uit. Ik had zenuwpijn, spierknopen, uitvalsverschijnselen, de hele mikmak. De oxycodon werd opgehoogd en opgehoogd.

Ik bestelde mijn medicatie via de huisarts en de herhaallijn van de apotheek, er was nul controle en er werd nooit wat van gezegd. Iedere keer opnieuw lag het keurig voor mij klaar.

Een pijnloos leven 

Wow, wat een energie en een pijnloos leven kreeg ik van dat blauwe tabletje. Ik kon werken, voor mijn dochter zorgen, mijn huishouden runnen, ik hield moeiteloos alle ballen in de lucht. Ik was super woman!

Maar toen kwam de omslag. Na een aantal jaren gebruik riep de huisarts me bij zich voor een serieus gesprek. Hij vertelde dat hij het gebruik van oxycodon binnen zijn praktijk onder de loep aan het nemen was.

Mijn arts vergeleek mij met een heroïnegebruiker - en zichzelf met een dealer

Ik was een verslaafde, ik was net zo erg als een heroïnejunk! Terwijl ik hem hoorde praten, zakte de grond onder mijn voeten weg.

Voor die tijd was ik echt niet verslaafd, maar daarna werd alles anders. Ik ging mezelf steeds meer vastklampen aan dat tabletje, en aan het ‘pijn-vrij’ zijn. Dat liep helemaal uit de hand.

Het plan was stoppen met oxycodon, maar hoe precies, dat had mijn arts er niet bij verteld. Ik wist niet wat ik moest doen - dat ik wel wist was dat er iets moest gebeuren.

Ik ben door een hel gegaan, thuis, in mijn eentje, en zo ben ik gestopt. Een paar weken later was ik zo verkreupeld van de pijn dat mijn huisarts vond dat het niet zo verder kon. Mopperend schreef hij opnieuw oxycodon voor - maar hij liet het er niet bij zitten. Hij had nog meer pijlen op zijn boog.

Waarschijnlijk heeft u een persoonlijkheidsstoornis, zei hij.

Ik was dus niet alleen een verslaafde, maar ik had ook nog een psychische stoornis. Ik werd doorverwezen naar de GGZ en daar ben ik 1,5 jaar in therapie geweest.

Daar werd ik voor alles en nog wat uitgemaakt. Terwijl ik niets anders was dan een gescheiden moeder met een koophuis en een dochter van 7 die ook nog eens d’r eigen brood wilde verdienen - en dat bleek te veel gevraagd. Uiteindelijk was de conclusie dat er niets met me aan de hand was.

Ik raakte alles kwijt  Ik werkte al 23 jaar als gespecialiseerd verzorgende bij mensen met dementie, met als specialisatie het brein en dementie. Maar ik raakte mijn baan kwijt; ik kwam in een uitkering terecht.

Nooit werd er met mijn meegedacht op een zinvolle manier. Mijn ‘behandeling’ zwalkte alle kanten op.

Dit is later nog een keer precies zo gebeurd; ik stopte een 2e keer en mijn arts schreef opnieuw oxycodon voor. Als je een gastric bypass hebt gehad, is er qua pijnstilling helaas weinig keuze. Je mag geen middelen zoals diclofenac of naproxen meer gebruiken, dus een opiaat is algauw de enige mogelijkheid. Daar gingen we weer.

In 2024 kreeg ik een acute hernia en de dosis oxycodon werd nog maar eens omhoog gegooid, naar 120mg. Dit maakte de pijn net dragelijk.

De oxycodon afbouwen lukte niet meer

Na de operatie schraapte ik al mijn moed bij elkaar om opnieuw te gaan afbouwen. Maar mijn lijf en mijn hoofd reageerden zo enorm heftig dat ik het niet kon doorzetten. In plaats van afbouwen ging ik meer en meer gebruiken. Ik had het nodig! Toen trapte de huisarts op de rem. Zonder overleg kreeg ik een oproep van verslavingszorg en er volgde een opname. De pijn was nog volop aanwezig en ik was doodsbang om af te bouwen. Ik schoot volledig in de weerstand; ik wilde dit niet!

Na vijf dagen ben ik naar huis gegaan, met 64 tabletten oxycodon in mijn tas en herhaalrecepten zonder stopdatum.

Maar vanaf dat moment ging er bij mij wel een knop om. Ik was vastbesloten: ik wilde een nieuwe start maken. Om helemaal blanco aan een nieuw afbouwtraject te beginnen, veranderde ik van huisarts. Oxycodon bijkopen via een dealer

Maar er kwam weinig van terecht. Want na de opname was mijn afhankelijkheid nog groter geworden dan daarvoor en ik ging bijkopen via een dealer.

Toen nam mijn moeder het heft in handen. Ik was altijd heel open en eerlijk geweest tegen haar over wat ik allemaal doormaakte, en zij besloot om mij te gaan helpen. Zo kwamen we uit bij de Facebookpagina van Opiaten Afbouwen.

We meldden ons aan en gingen op zoek naar informatie. In de groep hoorde ik voor het eerst hoe oxycodon werkt na een gastric bypass, dat het tabletje heel snel afbreekt waardoor je sneller een nieuwe gift nodig hebt. .. Allerlei informatie die ik nooit eerder gehoord had.

Daar kon ik wat mee! Ook het contact met lotgenoten hielp mij enorm. B12 tekort met verpletterende gevolgen

In dezelfde tijd kwam ik op een forum over B12 tekorten na een gastric bypass en alle klachten die dat met zich mee brengt.

Ik herkende mezelf hier volledig in en stapte met deze informatie naar de huisarts. Jammer genoeg veegde hij het meteen van tafel. Ik mocht onverrichter zake weer naar huis.

Ik begon zo langzamerhand te begrijpen dat mijn huisarts geen idee had van de gevolgen van een gastric bypass voor de opname van opiaten en andere medicatie.

Ik zocht contact met de chirurg van de gastric bypass en hij schreef meteen B12 injecties voor. Na de 2e injectie verdwenen de pijnklachten waar ik de afgelopen tien jaar mee had rondgelopen. Het bleek dat ik een vitamine B12 opname probleem heb, verdorie, waarom is niemand daar ooit op gekomen?

“Ik ben door zoveel artsen gezien, onderzocht - maar het B12 tekort werd door niemand herkend…”

De gevolgen die dit heeft gehad zijn vreselijk - en nog steeds. Ik ben deels invalide geraakt, heb chronische pijnen, uitvalsverschijnselen, mijn baan ben ik kwijtgeraakt door mijn ziek zijn…

Naarmate ik me beter ging voelen en minder last had van pijn besloot ik om zelf het initiatief te nemen om de oxycodon aan te pakken.

Ik benaderde Carol van Opiaten Afbouwen met mijn verhaal, ze hielp mij een brief te schrijven voor mijn huisarts waarin we alles op een rijtje hadden gezet. Ik vond het spannend, doodeng, maar stond er wel helemaal achter!

Met de brief ging ik naar mijn afspraak, ik werd meteen serieus genomen en opnieuw aangemeld voor de verslavingszorg.

Ik heb gevraagd om een opname, puur omdat er thuis voor mij geen ruimte is om ziek te zijn en ook omdat dat medische begeleiding voor mij noodzakelijk is.

Ik ga van oxycodon naar buprenorfine

Vorige week ben ik opgenomen; momenteel zet ik de eerste stapjes op mijn nieuwe pad. Het gaat goed! De kliniek is fijn, ik voel me er goed, en van het overstappen van de oxycodon naar buprenorfine heb ik eigenlijk maar weinig last gehad.

Ik heb dankzij de groep mogen ervaren dat je er nooit alleen voor staat, dat er met je meegedacht word en en dat er ook meegezocht wordt naar een oplossing.

Dat geeft mij steun, ik voel me sterker, steviger op mijn benen staan. Ik kan het! En ook al kan ik het niet…. Ik kan het toch!"