.png){kind=small}
Ervaringsdeskundigen helpen je verder
Kritische Analyse
Afbouw ZORG
Wat doet afbouwen psychisch
Wat langdurige trajecten met mensen doen
Zo ervaren mensen hun afbouwtraject
Maar wat gebeurt er ondertussen in het hoofd van de patiënt?
Veel mensen hebben hun ervaringen hiermee met ons gedeeld.
veel mensen vertellen, wanneer ze terugkijken op de tijd dat ze opiaten gebruikten, of tijd toen ze aan het afbouwen waren, dat ze niet zichzelf waren. Men zegt: ik kende mezelf niet meer terug.
Achtergrondpatiënt
In onze Facebookgroep komen wij voornamelijk mensen tegen die, naast problemen met opiaten, ook te maken hebben met een chronische ziekte die, of voortdurend, of met vlagen erg veel pijn en ongemak veroorzaakt
Dat is ontzettend menselijk en verklaart ineens ook veel gedrag dat zorgverleners soms verkeerd interpreteren:
-
paniek
-
controlebehoefte
-
veel vragen
-
angst voor verandering
-
obsessief monitoren
-
moeite met verdere afbouw
Want als iemand jarenlang in alarmstand heeft gezeten, dan kun je niet doen alsof afbouwen alleen een schema met milligrammen is. Dan heb je óók te maken met angst, vertrouwen, onzekerheid, relaties, eerdere ervaringen, zenuwstelsel, veiligheid.
Trauma's uit het verleden
Naarmate de opiaten verder afgebouwd worden kunnen ook trauma's uit het verleden weer naar boven komen. Sommige mensen worden hier heel erg door overvallen.
🟨 Het is belangrijk dat je aandacht aan wordt besteed. Als een arts dat niet zelf daar tijd voor heeft, dan is het belangrijk dat iemand anders deze taak overneemt een PBOh'er, of misschien een psycholoog.
en natuurlijk gaan mensen zien hoe hun gezondheid er echt voorstaat, na soms jaren ziek te zijn geweest. Sommige mensen beschrijven het als een gevoel van rouw, om iets van henzelf dat verloren is gegaan.
dat gaat vaak gepaard met kunnen weer terug in beeld komenkomenvertellen mensen ook vertellen ook over verdriet, verlies van levensvreugde, sociale stilstand, eenzaamheid en het gevoel dat er langzaam iets van henzelf verloren is gegaan.
hoefde te sommigen vertellen over het gevoel dat en langzaam iets van henzelf verloren is gegaan.
Sommige mensen beschrijvendat als een rouwproces; rouw om verloren gezondheid, verloren tijd, verlies van vertrouwen in het lichaam en een leven dat langzaam steeds kleiner is geworden.
Dit betekent niet dat iemand zwak is, maar zo voelt het vaak wel.
Het is een gevolg van een langdurige ontregeling, lichamelijke overprikkeling, voortdurende stress en het langdurige afbouwtraject.Dit kan diepe sporen nalaten in iemands leven.
Afbouwen is lichamelijk en geestelijk slopend; het kost enorm veel energie; sommige mensen vergelijken het met topsport.
Verloren tijd
Wat gebeurt er in het hoofd van de patiënt
Maar wat gebeurt er ondertussen in het hoofd van de patiënt?
Veel mensen hebben hun ervaringen hiermee met ons gedeeld.
Ik dacht, dit gaat nooit meer over
"Bij mij duurde het afbouwen heel erg lang. Toen ik er middenin zat dacht ik : zou dit ooit nog voorbijgaan...?"
Ik werd helemaal obsessief
ik ging mezelf heel erg focussen op mijn lichaam, ik dacht nergens anders meer aan; ik zat voortdurend in de stress. Ïk werd er doodmoe van.
En steeds maar die gedachte van: hoe is het straks, als ik op nul zit?"
Wat gebeurt er psychisch
"Ik hoopte steeds dat, als ik eenmaal op nul zou zetten, dat ik dan alle pijn en ellende af zou zijn. Maar dat was niet zo, het was eigenlijk gewoon meer van het zelfde.dat was zo'n teleurstelling. Pas veel en veel later merkte ik ineens, hé, ik voel me beter!"
"Bij ieder pijntje dacht ik: wat is dit nu weer? Zou dit ook van het afbouwen komen?"
Ik was bang voor iedere verandering
'Ik schrok van iedere verandering in mijn lichaam.ik wist gewoon niet meer wat "normaal" was.
Voor mijn omgeving was ik niet te genieten. En voor mezelf nog minder, denk ik... Gelukkig legde mijn arts iedere keer heel rustig uit dat het een momentopname was, dat het weer voorbij zou gaan... en dat was ook zo."
Dit zijn verhalen die mensen met ons delen. Het is zo ontzettend menselijk, verklaart ineens ook veel gedrag dat zorgverleners soms verkeerd interpreteren>
Als als iemand jarenlang in alarmstand heeft gezeten, dan kun je niet doen alsof afbouwen alleen een schema met milligrammen is.
staat
onderaan ook
-
paniek
-
behoefte aan controle
-
veel vragen
-
angst voor verandering
-
obsessief monitoren
-
moeite met verdere afbouw
Overprikkeld, stressgevoelig
Maar dit is allemaal heel begrijpelijk.
Naast het afbouwen heb je óók te maken met angst, onzekerheid, relaties, eerdere ervaringen, overprikkeld zenuwstelsel, behoefte aan veiligheid
Dit wordt nog erger gemaakt door het feit dat al die tijd het opiaat als een beschermfolie tussen de patiënt en de rest van de wereld heeft gestaan.
Tijdens het afbouwen wordt dat langzaam losgetrokken. Dat kan na een langdurige periode heel beangstigend zijn.
Als afbouwen één ding doet, dan is het wel dat het je heel erg confronteert met jezelf, maar zonder nuances.
wat mensen lichamelijk meemaken, maar ook wat het psychologisch met iemand doet. 🌿
-
mensen die zichzelf kwijtraken
-
vertrouwen verliezen
-
sociaal geïsoleerd raken
-
bang worden voor hun eigen lichaam
-
uitgeput raken van de voortdurende spanning
Hun eigen signalen niet meer vertrouwen,
wat het psychologisch met iemand doet. 🌿
-
bang worden voor lichamelijke klachten
-
angst voor iedere verandering
-
niet meer weten wat “normaal” is
-
voortdurend op de toppen van hun zenuwen lopen
En dat heeft enorme invloed op:
-
zelfvertrouwen
-
functioneren
-
relaties
-
herstel
-
verdere afbouwpogingen
-
Dat is ontzettend menselijk en verklaart ineens ook veel gedrag dat zorgverleners soms verkeerd interpreteren:
-
-
paniek
-
-
controlebehoefte
-
-
veel vragen
-
-
angst voor verandering
-
-
obsessief monitoren
-
-
moeite met verdere afbouw
-
-
-
-
Want als iemand jarenlang in alarmstand heeft gezeten, dan kun je niet doen alsof afbouwen alleen een schema met milligrammen is. Dan heb je óók te maken met angst, vertrouwen, onzekerheid, relaties, eerdere ervaringen, zenuwstelsel, veiligheid.
NSAMENVATTING • raken voortdurend alert• vertrouwen hun eigen lichaam niet meer• worden bang voor klachten• durven minder te veranderen• raken uitgeput van voortdurende spanning• verliezen soms vertrouwen in herstel
Psycholoog
Een arts die het bovenstaande leest denkt waarschijnlijk: ik moet dus eigenlijk een halve psycholoog zijn. Ja: dat klopt wel een beetje.
Wat sommige artsen doen is samenwerken met een psycholoog. Dat kan enorm helpen om de taak van de arts te verlichten, en voor de patiënt is het een gelegenheid om in alle rust in te gaan op alles wat nodig is.
Het leven is na het afbouwen niet voorbij, nee, dan begint het pas!
vandaar dat het goed is om een afbouwtraject breed aan te pakke alleen te focussen op medicatie.
Beide aspecten zijn minstens even belangrijk voor een succesvol afbouwtraject op de lange termijn
Belangenorganisatie Opiaten Afbouwen
Opiaten afbouwen kan beter, opiaten afbouwen
moet beter!
