Eerst oxycodon, nu methadon - 11 jaar verder, zelfde situatie

"De pijn begon bij mij in de nacht; ontzettende pijn in de onderrug en een vlammende pijn door mijn rechterbeen.

Ik altijd behoorlijk actief geweest, ik sportte bijna dagelijks in de sportschool. Op dat moment was ik 32 jaar. Ik heb een partner en een zoontje van 10; hij is autistisch.

Ik ben de volgende dag naar de huisarts geweest. Die zei, Lucy, ik ga je lang- en kortwerkende oxycodon voorschrijven. Dit werkte prima tegen de pijn.

Ik merkte alleen dat als ik het een dag niet genomen had, ik me niet lekker voelde.

Dus ik belde mijn huisarts en die zei, nee je moet het wel dagelijks slikken, dus dat deed ik ook netjes.

De pijn bleef sudderen, dus op de foto. Hierop was artrose te zien maar dit kon de pijn niet verklaren. Ik bleef ik de oxycodon slikken. Er is verder nooit enig onderzoek gedaan naar de pijn. Ik had toen al wel de diagnose fibromyalgie, dus daar werd het op gegooid.

De dosis werd steeds een beetje verhoogd; ik zat nu al op 35 mg. 

Dit ging een jaar of 4 zo door en plotsklaps kreeg ik paniekaanvallen. Ook hier kreeg ik weer medicijnen voor, maar het ging niet helemaal weg.HOE

"Paniekaanvallen? Dat ligt misschien aan de oxycodon."

De psychiater dacht dat de oxycodon een oorzaak kon zijn. Dus we gingen afbouwen in de GGZ, intern, onder begeleiding. (Ik heb ook wat psychische diagnoses, vandaar intern).

Zo gezegd, zo gedaan. Ik ging de opname in met 35 mg oxycodon. Na ongeveer vier weken was daar 20 mg vanaf en gebruikte ik nog ongeveer 15 mg. Rond dat moment raakte ik ontregeld en kreeg ik een psychose. Maar het afbouwen ging gewoon door. Na zeven weken was ik van 35 mg naar nul afgebouwd. HOEhoe

Halverwege de detox kreeg ik een psychose. Maar het afbouwen ging gewoon door.

Na 12 weken mocht ik oxycodonvrij maar met meer medicijnen dan waarmee ik was gekomen de kliniek verlaten. 

Eindelijk weer thuis Maar al spoedig ging het opnieuw fout. De pijn kwam terug, heviger en heviger. Nog steeds werd met geen woord gerept over de oorzaak van mijn pijn. Toevallig moest ik op dat moment ook andere medicijnen online bestellen, en in mijn lijstje zag ik nog steeds de oxycodon staan. En toen beging ik een grote fout. Ik kon gewoon oxycodon bestellen Ik vinkte de oxycodon aan op de bestellijst, en ik kreeg het gewoon geleverd. Geen telefoontje of niks .En dat ná een voorgeschiedenis waarin ik nota bene 12 weken intern was opgenomen om van de oxycodon af te komen.

Ik zat al gauw weer op 35 mg, maar het hielp niet voldoende. Toen maar weer naar de dokter. Zo ging dat een paar keer, totdat ik weer op 65mg zat.

Nooit werd er gesproken over mijn oxycodongebruik, behalve wanneer de pijn niet meer te doen was. Dan maakte ik een afspraak en werd het beetje bij beetje weer verhoogd. Grote, sombere wolk

Intussen was mijn leven heel erg veranderd. Ik was helemaal weggezonken in mezelf, in een grote, sombere wolk. Ik lag alleen nog maar op bed. Verjaardagen, daar kon ik niet meer heen. Een dagje of avondje weg was me teveel, mensen waren me teveel, praten was me teveel, contact houden was me teveel. Ik kon niet meer tegen geluid en licht. Ik lag in bed in het donker met een kaarsje aan, niemand om me heen...

... de dagen weg te kijken en de pijn proberen weg te puffen.

Ik voelde me verschrikkelijk eenzaam, maar ik was niet in staat om uit te leggen wat er met me aan de hand was.

Al die tijd heeft mijn huisarts me nooit gebeld om te vragen hoe het ging. Het enige wat ze deed was medicijnen voorschrijven; iedere maand kreeg ik een nieuwe voorraad thuisbezorgd.

Ik ging steeds meer gebruiken. Ik bestelde steeds eerder en ik kreeg het ook eerder.

Totdat ik het echt te bont maakte. Ik begon dubbele doses te gebruiken. De volgende bestelronde kwam toen wel heel snel. En ja, en toen werd de kraan dichtgedraaid.

Ontwenning Opnieuw geen telefoontje, geen gesprek, alles werd in één keer stop gezet. Ik kreeg geen hulp.

De arts stopte abrupt met voorschrijven. Ik moest maar even kijken wat ik deed, werd er gezegd.

Dat werden 4 dagen zware ontwenning. Ik heb ziek, echt ziek, op bed gelegen. Ik belde de pijnpoli maar kreeg de arts niet te spreken.

Pas na vier dagen kreeg ik hem te pakken; hij zette me over op methadon. Methadon De volgende dag voelde ik me meteen een stuk beter en met een paar dagen ging het met golven beter.

Nu, 4 maanden later, kan ik dagelijks even uit bed. Ik kan een klein rondje met de hond om de flat heen lopen. Ik heb meestal de gordijnen een stukje open, en autorijden lukt me weer, als het niet te ver is.

Inmiddels 11 jaar verder ben. Ik heb die hele ellende maar achter me gelaten - ja, wat moet je anders. Ze behandelen je allemaal alsof je een junk bent en er zelf voor gekozen hebt, terwijl ze het zelf hebben voorgeschreven en dat ook zijn blijven doen.

En nu dient zich weer het volgende aan. Mijn huisarts wil dat ik ga stoppen met de methadon, maar zelf wil zij dat niet begeleiden.

Daarvoor heeft ze mij opnieuw doorverwezen naar de GGZ. Maar zij zeggen nee, dat gaan we niet doen, want wij vinden het risico van opnieuw een psychose te groot. Ondanks dat ik weet dat straks de strijd weer komt om van de methadon af te komen, geniet ik nu van alles wat ik kan. Ik heb alles om voor te leven, En ik wil ook leven. En daar wil ik ook mijn uiterste best voor doen.

Zelf zou ik ook graag willen stoppen. Ik ben daarover al in gesprek met de pijnpoli. Ik heb geen idee wat ze van plan zijn... Ik ga het binnenkort horen.