Buprenorfinepleister alleen nog in vieren knippen? Ik werd doodziek


Ik ben Marie, ik heb al heel wat pijn te verduren gehad in mijn leven, maar dit slaat alles.
Een paar jaar geleden werd ik geopereerd aan de galblaas. Ik gebruikte toen al 26 druppels morfine.
Maar na de operatie kreeg ik zo veel pijn dat ik naar de pijnpoli werd gestuurd; en dat is helemaal mis gegaan.
Een Butrans-pleister bovenop de morfine
Ze hebben mijn dosis radicaal en krankzinnig verhoogd, door bij die 25 druppels morfine een Butrans (buprenorfine) pleister van 10 mcg/uur toe te voegen. Zo’n pleister staat gelijk aan ongeveer 26 druppels morfine. Feitelijk werd mijn dosering dus verdubbeld: van 26 druppels naar 52 druppels morfine.
Ik was zo bedwelmd dat ik voortdurend viel. Ik ben 70 jaar, en lig al jaren voornamelijk op bed. Ik heb amper kracht, en met al die verdovende middelen in mijn lijf kon ik mezelf niet staande houden.
Ik viel uit bed, meerdere malen, in de tuin op een plantenbak, waarbij ik mijn ribben en schouder vreselijk kneusde, met blijvende schade. Ik viel op straat, op de stoep. Ik was bont en blauw. Dit heeft ongeveer een jaar geduurd.
Ik vertelde aan de huisarts hoe slecht het ging; hij zei, ga maar nooit meer naar die pijnpoli.
Uiteindelijk kwam ik terecht bij Novadic Kentron en die zeiden, mijn god, wat een overdosis.
Twee jaar afbouwen
Inmiddels ben ik dus al twee jaar aan het afbouwen, met letterlijk bloed, zweet en tranen en nu pas ben ik weer terug bij waar ik was voordat die pijnpoli dit even voor mij regelde.
Ik heb namelijk een DNA-variant die het afbouwen voor mij ontzettend moeilijk maakt. Ik kan alleen maar met hele kleine stapjes omlaag, anders word ik doodziek. Vandaar dat ik ook zo lang heb gedaan over dat afbouwen.
Ineens alleen nog in vieren knippen
Om af te bouwen knipte ik steeds een piepklein reepje van die pleister af, dat ging aardig goed, voor mijn doen.
Maar een paar weken geleden kwam ineens een bericht van de leverancier van de Butrans: daarin stond dat de pleister voortaan alleen nog maar in vier gelijke delen mocht worden geknipt.
Mijn begeleider bij de verslavingszorg heeft dat klakkeloos overgenomen, zodat ik vorige week dus ineens kelderde van 12 mcg naar 9 mcg Butrans.
Dat lijkt misschien niet zo veel, maar voor mij voelde het alsof mijn hele lichaam instortte. Dat krijg je als je zo’n DNA-variant hebt.
“Ik ben nog nooit zo ziek geweest en heb nog nooit zoveel pijn gehad.”
Kijkend naar mijn voorgeschiedenis waarbij iedere afbouwstap voor mij gelijk staat aan een kruising tussen een nachtmerrie en een horrorfilm was te verwachten dat dit niet goed zou gaan, maar ja, het moest. Dus ik dacht bij mezelf kom op, je moet doorzetten.
Ik had zelf eigenlijk beter moeten weten en direct aan de bel moeten trekken. Maar je weet hoe het is. Als je arts zegt, je moet dit of dat doen, dan ga je niet direct zeggen nee dan doe ik niet.
Mijn pijnstilling raakte in de war
Dit avontuur heeft voor mij hele grote sporen nagelaten.
De pijn waar ik dagelijks mee te maken heb is ondraaglijk, ik kan het niet anders beschrijven.
Vanwege het toevoegen van de buprenorfine is mijn hele pijnstillingssysteem in de war geraakt; vroeger, toen ik alleen maar morfine gebruikte, kon ik daarmee spelen. Ik had de ruimte om soms een paar druppeltjes meer te nemen, soms wat minder.
Maar met zo’n buprenorfine pleister kan dat niet. En daar is het fout gegaan.
Volgens mij heeft de pijnpoli een rekenfout gemaakt bij het toevoegen van die pleister.
Wat ze mij gegeven hebben kwam neer op een overdosis. Maar daar was mijn lichaam alweer snel aan gewend, en omdat mijn lichaam zo gevoelig is, kon ik daar niet zomaar meer mee stoppen.
En het ergste is, het helpt helemaal niets tegen de pijn. Waarschijnlijk heb ik nu heel veel bijkomende pijn door het opiaatgebruik, tja wie zal het zeggen. Zou er nog iemand zijn die zich daar druk over maakt? Behalve ik zelf dan? Buiten mijn kleine bubbel van pijn gaat het leven toch wel door.
Wel een kwart, maar geen reepje
Maar goed, weer even terugkomen op dat knippen. Ik zit me voortdurend af te vragen: wat is dat toch, dat je dan een pleister wel in vier mag knippen, waardoor er een rare hoek in komt waardoor hij niet meer goed vast blijft zitten. Maar een smal reepje er af, dat mag dan niet. Het kan allemaal wel wezen dat ze de werkzaamheid niet kunnen garanderen als je een reepje eraf knipt, maar kunnen ze dat dan wel als je er een kwart uitknipt? Ik vind dit heel erg raar.
“Een pleister mag je dus wel in vier knippen, maar een smal reepje eraf knippen mag niet. Ik vind dit heel erg vreemd.”
Je denkt, zo’n fabrikant zal toch wel weten wat ze doen, als ze zo’n advies naar buiten brengen. Maar zoals gewoonlijk is het allemaal weer eenheidsworst. Eigenlijk had mijn begeleider van de verslavingszorg zich dat ook moeten realiseren.
Tegen die fabrikant zou ik willen zeggen: snap je wel wat je teweegbrengt, als je ineens gaat roepen dat mensen niet mogen knippen, terwijl heel veel mensen dat al jaren doen?
Er wordt niet gekeken naar de patiënt
Als ze zo’n bericht verspreiden, moeten ze dan geen alternatief bieden? Of denken ze daar helemaal niet over na? Nou ik denk daar wel over na, want voor mij is dit een heel groot probleem.
Hiermee brengen ze volgens mij heel veel mensen enorm in de problemen. Want ik hoor ook van andere mensen dat ze behoorlijk in paniek zijn omdat ze niet meer hun reepjes mogen knippen.
Als ik dan vraag, waarom mag je eigenlijk geen reepjes meer knippen? Ja, omdat de afgifte dan niet meer gelijkmatig is. Nou, laten ze dan daar eens wat aan doen. Maar dat gebeurt niet.
“Ze kieperen alles op het bordje van de patiënt.”
Nou ja kortom, het was dus weer uitgedraaid op een groot drama. Voor mij dan. Niet voor de fabrikant natuurlijk.
Weer ophogen
Voor mij is het echt onmenselijk geweest, in één keer zo’n enorme stap omlaag. Ik ben nog nooit zo ziek geweest en heb nog nooit zoveel pijn gehad.
Toen ik dit aan mijn behandelaar vertelde, greep zij direct in. Ik moest ophogen: een nieuwe pleister plakken, dit keer niet met een kwart er af maar een achtste gedeelte. Ze zei nog dat ik goed moet blijven opletten. Volgens mij weet ik het onderhand zelf beter dan zij; ik ken mijn lijf en hoe het reageert. Maar goed.
Zo strompelen wij voort. Ik hoop dat de pleister snel gaat werken. Als het goed is duurt het tussen de 10 en de 24 uur, maar waarschijnlijk duurt het bij mij weer iets langer, dus het is wachten.
Maar ik kan je wel vertellen, als dit zo door blijft gaan met die pijn, dan lap ik straks alles aan mijn laars. Dan ga ik mooi terug naar millimeters knippen.



