top of page

Stabiliseren mocht niet, ook niet toen mijn moeder kanker kreeg

Foto van schrijver: Ervaring
Ervaring
16 uur geleden
4 minuten om te lezen

"Want jij zit toch altijd in de problemen..."

zwartwitfoto van vrouw in leren jack, met felle zon in het gezicht

Dit is deel 2 van het verhaal van Jet. Lees eerst Deel 1: De oxycodon van de zwarte markt moest ik zelf afbouwen, anders kreeg ik geen hulp Voordat mijn behandeling bij de verslavingszorg officieel kon beginnen moest ik op mijn eigen houtje al flink afbouwen. Een deel van wat ik op de zwarte markt had gekocht moest ik zelf afbouwen - dat was de afspraak. Van de 450 mg kortwerkende oxycodon was ik al afgebouwd tot 350. Eigenlijk had ik al op 300 moeten zitten. Maar ik had in het ziekenhuis gelegen, en daardoor was ik achterop geraakt. Daarvoor was begrip, dus ik mocht beginnen op voorwaarde dat ik mijn achterstand zo snel mogelijk (zelfstandig) zou inlopen.


Tegelijkertijd moest ik het afbouwschema volgen dat de verslavingsarts voor mij had klaargezet. Wonder boven wonder ging het best goed.


Ik deed mijn uiterste best om hun afbouwschema vol te houden. En dat lukte. Ik was keitrots op mezelf.


Iedere week moest ik 5 mg omlaag. Dat lijkt misschien niet veel, maar het tikt aan: het is toch 20 mg per maand wat eraf gaat, en dat voel je echt wel.


"Je kunt altijd bellen," hadden ze gezegd. En als het nodig is, kunnen we stabiliseren. 

Na een poosje bleek dat het schema toch wel erg snel was; ik werd steeds zieker. En constant zat ik tegen die 45 mg achterstand aan te hikken - maar ik kwam er niet vanaf.

Ik moest al mijn uiterste best doen om überhaupt hun afbouwschema bij te benen. Het water stond me echt aan de lippen.


Weken had ik geprobeerd hun schema te volgen.twee keer had ik gevraagd: "Mag ik alstublieft stabiliseren?" Nee. Dat mocht niet.

Ontwenningsverschijnselen werden steeds erger Ik kreeg angst- en paniekaanvallen. Ik sliep bijna niet meer en at nauwelijks. Ik voelde me zó ellendig.


Ik vroeg om iets om mijn hoofd rustiger te maken, zodat ik niet voortdurend in paniek zou raken. Ook heb ik gevraagd om iets tegen de slapeloosheid en de ontwenningsverschijnselen. Maar daar stond mijn arts niet voor open. Als het zo niet ging, dan zou ze het over een andere boog gooien.


"Als ik het afbouwschema niet kon volgen, moest ik me maar laten opnemen in een afkickkliniek."

Maar dat was voor mij geen optie. Ik kan mijn zoontje niet alleen thuislaten, want hij is autistisch en heeft extreme verlatingsangst. Dat wist ze want ze heeft hem een keer ontmoet. Maar nee was nee, en dat bleef het.


De sfeer tussen mij en de verslavingsarts werd slechter en slechter. Ik dacht, als ze toch niet luistert, kan ik het beste zelf wat bijkopen en proberen dat wat sneller af te bouwen, zodat ik op die manier er weer op schema kom. Vraag me niet naar de logica achter deze gedachte - maar dat dacht ik toen.


Het lukte niet. Ik was zo gestresst dat ik juist meer ging gebruiken. En als ik een poging deed om te minderen, ging ik te snel en liep ik weer vast.


Ik maakte een afspraak en biechtte opnieuw alles op.

Maar er kwam geen begrip.

Alleen verwijten.


Ik was gewoon een loser Ik voelde me ontzettend schuldig. Ik had bijgekocht. Ik had me niet aan de afspraken gehouden. Ik had het weer niet goed gedaan.


Ik was een mislukkeling, iemand die nergens goed voor was en niets kon. Keer op keer krijg ik een uitbrander of werd ik helemaal de grond in getrapt.


Op het laatst was ik zo bang voor die scheldpartijen dat ik helemaal niets meer durfde te vertellen.


Je zou denken: erger kan het niet worden.


Maar toen gebeurde het allerergste: mijn moeder bleek uitgezaaide kanker te hebben. Mijn hele wereld stortte in elkaar.

tekening poppetje: ik had zoveel verdriet om mijn moeder

, en het afbouwen kwam daar nog bij

Mijn moeder kreeg kanker Ik ben een KOPP-kind. Dat betekent dat je ouders verslavingsproblemen hebben, of psychische problemen. Mijn moeder heeft in het verleden verschillende zelfmoordpogingen gedaan.


Al van jongs af aan leef ik in angst dat mijn moeder dood gaat. Dat gevoel zit heel diep in mij. Toen ik hoorde dat zij kanker had, werd ik radeloos.


Ik kwam in een zware depressie terecht. Tot dat moment had ik nog gewerkt als begeleider in de gehandicaptenzorg, maar ik raakte mijn baan kwijt. Ik at niet meer. Ik sliep niet meer. Ik was één bonk zenuwen.


Steeds meer oxycodon bijkopen Ik kocht steeds meer oxycodon op de zwarte markt.

Maar dit keer vertelde ik niets.


Ik was met zoveel vertrouwen begonnen aan deze behandeling, en ze hadden beloofd dat ik zou mogen stabiliseren.

Twee keer heb ik gevraagd of ik mocht stabiliseren.

De eerste keer was nadat ik met een ernstige longontsteking en een blaasontsteking in het ziekenhuis had gelegen. Toen ik thuiskwam, was ik nog zo zwak.

Ik vroeg of het afbouwen alsjeblieft tijdelijk kon worden stilgezet.

Dat kon niet.


De tweede keer was nadat ik had gehoord dat mijn moeder uitgezaaide kanker had.

Ook toen zei ik: "Het gaat niet.Kunnen we het afbouwen alsjeblieft even stil zetten?"


Maar mijn arts vond het onzin. Ze had een grafiek van internet waarop te zien was dat een afbouwstap van 5 mg bijna niets was. Daar zou ik weinig van moeten voelen.

Stabiliseren had volgens haar geen enkel nut.

En toen zei ze:

tekening poppetje: ik was kapot van verdriet

"Over een maand heeft je moeder nog steeds kanker en zit jij nog steeds in de problemen. Want jij zit altijd in de problemen. Dus we gaan niet stabiliseren."


Kapot was ik van die opmerking.


Ik was een junkie die het allemaal zelf had verpest. Het was mijn eigen schuld.


Ja, natuurlijk had ik fouten gemaakt. En natuurlijk had ik nooit zo stom moeten zijn om op de zwarte markt te kopen.


Ik had sterker moeten zijn en gewoon het schema moeten volgen. Maar ik kon het niet terugdraaien.


Ik wilde nog steeds van die oxycodon af. Ik wilde nog steeds bewijzen dat ik gemotiveerd was en dat ik het wél kon. Maar ik was zo bloednerveus dat ik steeds meer bij ging kopen.


Op school hadden we vroeger een boek dat heette Alleen op de wereld.

Daar moest ik steeds aan denken.



zwart-wit foto van de ogen van een vrouw

Herken je dit? Hier lees je meer: • Afbouwschema Oxycodon

bottom of page